Լրիվ կամ մասնակի վերարտադրումը, պատճենահանման, փոփոխությունը թարգմանությունը, կրկնօրինակման եւ / կամ հրապարակումը
եւ հրապարակային Անձնագրի այս փաստագրական եւ շահույթ չհետապնդող նպատակներով թույլատրվում եւ խրախուսական նվերներ:
Այս ֆիլմը այն ամփոփում է շարունակական ուսուցման գործընթացում եւ ոչ մի պարագայում պետք է համարել համոզիչ.
Անձինք հատկություններով է այս ֆիլմում, որ տարբեր գաղափարներ ու կարծիքները,
նրանց մասնակցությունը անպայմանորեն չի նշանակում իրենց համաձայնությունը իր բոլոր պարունակությունից.
Համանախագահները արտադրողներին
Բոլոր երեխաների եւ երիտասարդների համար, ովքեր ցանկանում են աճել մինչեւ ազատության
Ես միշտ հիշում եմ փիլիսոփայություն դաս, որի ուսուցիչը մեզ այս պատմությունը ...
Մի խումբ մարդկանց էին քարայրում, բանտարկյալներ, քանի որ ծննդյան,
chained այնպես, որ նրանք կարող են տեսնել հետեւի քարայրում:
A խարույկ եւ թվեր manipulated այլ տղամարդկանց նախագծվել է բոլոր տեսակի ստվերից այդ պատին:
Այս ստվեր են միայն կապի կալանավորները էր արտաքին աշխարհի հետ ...
Այդ ստվեր են իրենց աշխարհում, իրենց իրականության ...
մեկը բանտարկյալների ազատ էր արձակվել, եւ թույլատրվում է տեսնել ամբողջ իրականության դուրս քարայրում,
Ինչպես երկար է, այն տանում են օգտագործվում է արտաքին աշխարհի հետո կյանքի ազատազրկման:
Նրա արձագանքը կարող է լինել մի խոր վախը իրականության ...
Ցանկանում է հասկանալ, թե ինչ ծառ է, որ ծովը, արեւը էին:
Ենթադրենք այդ մարդը չի տեսնում իրական, քանի որ այն
եւ որ նա հասկանում է, թե ինչ մեծ կեղծիքներ քարանձավը եղել ...
Ուսուցիչը համառոտ բացատրեց մեկնաբանությունները այս առասպելն
առումով գիտելիքների ... պատրանք, ... իրականություն է, եւ որ գուցե մենք կարող է
ներսում հսկայական քարայրում, որ ինքն է ներսում, մեկ այլ ...
Սակայն կասկած չկա, որ այս մարդը ազատվում է զգացել
մեծ կարիք է վերադառնալ եւ կիսվել այն, ինչ նա տեսել ուրիշների ...
"The Արգելված կրթություն»
- Դե, դա ինչպես, իր տասնմեկերորդ թեզը, նա հասնում է եզրակացության, որ
փիլիսոփա պետք է ոչ միայն հասկանալ իրականությունը, սակայն պետք է նաեւ գալիս է վերափոխել այն:
լրատվամիջոցների, հազարավոր գրքեր, բոլոր քաղաքական ելույթները,
միջազգային կազմակերպություններ, փորձագետներ, փիլիսոփաներ, վեբկայքեր:
Նրանք բոլորը համաձայն կարեւորության մասին կրթական
ներդրումներ են կատարվում նաեւ վերապատրաստման, շենքերի բարելավումներ, հետազոտություն,
գրքեր, նեթբուքեր, էլեկտրոնային Գրատախտակներ են գնել,
Դասընթացներ սովորեցնում են, աշխատավարձը բարձրացրել, աշխատավարձը իջեցրեց, օտարերկրյա մոդելները imitated:
Այս բարելավման կրթությունը:
Սա չի խանգարում, որ, լինելով շատ դպրոցներում, քանի որ կան սոցիալական իրողությունները:
մեկուսացված դպրոցներ, քանի որ աղքատ, պահեստ է,
դպրոց աշխատողների, մասնագետների, միջին խավի
պետական ​​եւ մասնավոր դպրոցներ,
դպրոց հարուստ, դպրոցների համար վերնախավի
Մեծամասնությունը նպատակն է ներառել եւ պարունակի առավելագույն թվով ուսանողների,
շատ ուրիշներ ուշադրությունը ստեղծելով տարբեր hierarchies աշխատողների,
եւ միայն մի քանի նվիրել իրենց այսպես կոչված չափանիշներին գերազանցության
Beyond իրենց տարաձայնությունները, բոլորն աշխատում եւ ձգտում դեպի միասնական դպրոցական իդեալի:
, թե որքանով է դա իդեալական է օգնել մեզ զարգացնել անհատապես եւ հավաքականորեն:
Արդյոք դա կրթական պարադիգմը, իրոք, ձգտում է օգնել մարդկանց ձեռք բերել լավ կենսամակարդակը:
եւ աշխատել դեպի bettering իրենց համայնքները:
Կա որեւէ այլ տեսակ է, որ հասնի սա? Արդյոք կա կրթության բեղմնավորված ըստ այդ իդեալներին:
Դա հանգեցրել մեզ բացել դուռը վրա մի աշխարհում, որը անհայտ շատերը մեզ
Ֆիլմը մի մասն է, հնարավոր է անվերջ գործընթաց է,
հարց է, որը, հավանաբար, չունի պատասխան,
է որոնել իրական բնույթի ուսուցման եւ կրթության,
ինչ սխալներ ենք արել,
եւ առաջ, որոնք գաղափարը կօգնի մեզ պահպանել փնտրում,
պահել ուսումնառությանը.
- Դե, ես կռահել, թե ինչ է ուզում Կարեն, ինչ տնօրեն ցանկանում է
պարզապես համաձայնել, համաձայնության գալ, թե ինչ եք պատրաստվում են ասել,
դա է կատարում, որ դպրոցը պետք է իմանա, թե ինչ է լինելու թ.
- Իհարկե, իհարկե.
- Դե, Խավիեր ինչ որոշվեց.
- Դե, ես առաջարկեցի, որ, որպես վարժություն, ուսանողները գրել շարադրություն
պատմում է մեզ, թե ինչ արդյունք է այս բոլոր տարիների ընթացքում դպրոցում է. Եվ դա այն.
«Շատ քիչ է, թե ինչ է տեղի ունենում մեր դպրոցի իսկապես կարեւոր է»:
- «Նրանք ուսուցանում են մեզ հեռու մնալ միմյանց եւ լինել մրցունակ».
«Ծնողներն ու ուսուցիչները չեն լսել մեզ»:
- «Այդ պատճառով մենք ասում ենք,« Բավական է »:
«Կրթություն արգելվում է:»:
- «Եթե դուք փնտրում տարբեր արդյունքներ չեն պահում կրկնում են նույն բանը, կրկին ու կրկին."
Աշակերտները չեն սովորել կարդալ համակողմանիորեն հետո 12 տարի,
նրանք չեն սովորել մաթեմատիկական գործողությունները, որ նրանք չեն ... լավ, նրանք սովորում քիչ ...
Ինչ է, որ ստիպում է մի ուսանող չի դպրոցում.
Մնացածը հավաստիացրել է, որ կա համոզիչ ապացուցում է, որ դա ոչ թե ուսանողական, ով չի,
բայց որ համակարգը թույլ է մշակված.
Փաստն այն է, որ ընթացիկ կրթական բարեփոխումները լայնորեն կիրառվում է նաեւ այսօր օգտագործում են սխալ մոտեցում
Նրանք արագ fix, ինչ մենք կարծում ենք, պետք է բարելավվել դպրոցներում,
Խնդիրը կայանում է նրանում, մեր paradigmatic հայեցակարգի կրթության,
դա խնդիր հիմնական սահմանումը.
Տարրական եւ ավագ դպրոցները Լատինական Ամերիկայում են, ոչինչ, բայց վայրեր ձանձրույթ ու ձանձրույթ.
Ես հաճախ հարցնում են գալ եւ այցելել դպրոց
որպեսզի տեսնել »է ձուլել, որ պետք է կոտրվել»:
Եվ դա ուսուցիչ, գրատախտակ, տալով դաս
կեսին եւ 21 - րդ դարում. Դա պարզապես չի իմաստ.
Դա ստատիկ առարկա, մի առարկա, առանց տեղաշարժի, ինչպես է,
առարկա է, որ միայն օգտագործում բառեր
Ես չափահաս Ես, ով պատրաստվում է ձեզ այս տեղեկատվությունը:
Սա կերպ Դուք պետք է սովորենք այն.
Քանի որ ճանապարհը դա է.
Դուք երեխաները. Այժմ պետք է հանգիստ եւ անել, ինչպես դուք եք նշել:
Լռությունը.
Եղեք հանգիստ. Երբեք չես իմանա, ոչինչ.
Նրանք չեն ձգտում, այսպես ասած, ցանկացած զարգացում բացի ուսումնական մեկը.
Նրանք too անդրադարձել է առարկայի ինքնին.
Նրանք, ովքեր չեն սովորում, թե ինչպես կարդալ, գրել եւ հաշվարկել են կրթություն ստանային.
Քանի որ աշխատանքը կենտրոնանում է միայն որոշ ունակությունների, որոշ ոլորտներում.
Այսօր գիտելիքը կողմնակալ, քանի որ մեր տեսակետները չեն կողմնակալ.
Մենք ասում ենք, որ այսօրվա ավանդական դպրոցների ուսուցման կանխարգելիչ.
«Միսս, ինչ է դա»: եւ ուսուցիչ պատասխանում », - Ah! Գուցե դուք կարող անհրաժեշտ է այն, որ մի օր»:
Բայց մենք հասկացանք, որ նման գիտելիքների չի համբերել էլ գերակշռել են շատ երկար:
Այսօր, paradigms փոխվում են շատ արագ.
Գիտելիքի անընդհատ փոխվում է.
Այսպիսով, ինչ է տեղի ունեցել այն է, որ կրթական համակարգերը չեն փոխվել
ինչպես արագ, որքան մյուս հասարակության ունի.
Սա, որտեղ արմատը խնդրի ստում.
Մանկավարժական Դպրոցներ եւ համալսարաններ միշտ մեզ ասաց, որ
օբյեկտիվ է, որ այն կարելի է չափել, քանակական եւ նկատվում.
Այնպես որ, մենք սկսեցինք փնտրում է մեթոդի հետ, որը չափել այդ նպատակներին
Եվ դա, ինչ մենք անվանում «դասարաններում. Անկախ նրանից, թե նրանք, որ «Ա», - երջանիկ դեմքը կամ տխուր դեմքը.
Բայց տրամաբանությունը հետեւում դրան միշտ լինելու է նույնը, ինչպես նաեւ համեմատել.
Համեմատել անհատը, նրա ուսման գործընթացը.
Դեմ ստանդարտացված մասշտաբով, որը չափում է ... ինչ
Յուրաքանչյուր ոք եզակի է եւ ոչ մի երկու հոգի են նման.
Այն փնտրում է մի շարք է, որը կորոշի ... նույնիսկ սահմանում է տեսակի մարդու համար են.
Այսպես, օրինակ, ես ստեղծել հակամարտությունների ին ճանաչողական մակարդակով. «Եկեք տեսնենք, ով է սա առաջին ..."
Հետեւաբար ոմանք հաղթողներ ու պարտվողներ այլն.
Եվ ամեն անգամ կա կորցնող, մեկը զգում վատ. Ակնհայտ է,
Երեխաները կարող են ակտիվորեն խրախուսվում է մրցակցել միմյանց հետ.
Լավագույն ուսանողները ձեռք բերել ճանաչում, ստանալու պարգեւներով.
Նրանք, ովքեր չեն նաեւ քննությունների են scolded,
եւ շատ դեպքերում սրանք անտեսվում են:
Բոլորը խոսում են, բայց ոչ ոք չի խաղաղության կարծես սովորեցնել այդ մասին.
Մարդիկ կրթել մրցակցության, եւ մրցակցությունը առաջին քայլն է դեպի պատերազմի.
Տեսականորեն, բոլոր կրթական օրենքները խոսել խորը մարդկային զարգացման նպատակների,
մարդկային արժեքները, համագործակցությունը, համայնք, համերաշխության, հավասարության,
ազատություն, խաղաղություն, երջանկություն, օգտագործելով շատ նուրբ բառեր
Բայց փաստն այն է, որ այդ համակարգը հիմնական կառուցվածքը խրախուսում ճիշտ հակառակը ...
մրցակցություն, անհատականություն, խտրականության, կոնդիցիոներ, էմոցիոնալ բռնություն, նյութապաշտությունից.
ցանկացած գաղափար առաջարկել այս ուղղությամբ միտքը անկապ ինչ շրջանակը sustains:
Թեեւ կրթության theorizes եւ քննարկում բարոյական սկզբունքներն ու արժեքները,
Այստեղ քննարկվում են նաեւ առարկայական հարցերով.
Եթե ​​ես գալիս մասնատված մոդելի, որոնք իմ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն է սովորեցնել Պատմություն
Ես ստուգել, ​​թե որքան է այս անձը գիտի պատմության
հետո ես ասացի նրան, պատմության եւ նրան կարդալ պատմության գիրքը.
Իսկ հետո ես ավարտեցի նրա հետ. Ես բան չունեն նրա հետ,
թե արդյոք նա տառապում է, կամ եթե նա գալիս է մի լավ ընտանիքում, թե նա հարուստ.
Որ ամենահեշտ բանը համար ավանդական ուսուցչից պահպանել կրկնվող ինչ արել է երկար տարիներ.
Ցանկանում եք լինել միջակ համար մնացած ձեր կյանքում?
Կամ ինչ է վերցրել եւ օգտագործման.
Դուք այլեւս երկրորդ կարգի երեխա
Այսպիսով, դասավանդման պարզապես դառնում է գործընթացը խորհրդանշական կրկնությունից:
Ես չեմ ուզում լսել փայլ դուրս you!
Այսօր, Արգենտինայում մեծ մասը երեխաների ասում:
Ինչպես սարսափելի. Այսօրվա Երկուշաբթի, եւ ես պետք է գնալ այդ դպրոց again!
Եվ դա ոչ թե ամենավատ Թեմա. Շատ ուսուցիչներ Արգենտինայում ասում են նույն բանը.
Ես հավատում եմ, որ ուսուցիչները այսօր արդյունք են համակարգի.
Ուսուցչի չի ծնվել, կամ ուզում լինել ուսուցիչ պարզապես լավ կամ վատ:
Նա այն է, ինչ որ պետությունը թույլ է տալիս նրան լինել.
Բավական է ... Ոչ կոտրել է ձեզ համար.
Oh no! չեք սկսել «ներքին խնդիրը» պատճառաբանումներով.
Ինչպես կարող եմ դաստիարակել այդ Մանկական «զգացմունքները եթե Ուսուցչի քոլեջում
ոչ ոք երբեւէ չի խոսել մի խոսք զգացմունքներով.
Եթե ​​դուք պահել խոսում եք, պետք է առանձնացնել.
Ես չեմ ուզում, որ իմ երեխան դպրոց գնալ վատնել ժամանակ, ես չեմ ուզում, որ նա որեւէ խնդիրներ
Այսօր, երբ 8 - ամյա ծախսում շատ ժամանակ դպրոցում, քան քոլեջի ուսանող քոլեջի,
Դա անիմաստ է, որ այն չէ, որ շատ բան է սովորել դպրոցում
«Հետո դպրոցը նույնիսկ մի տեղ սովորելու».
Այն 'sa մեծ Ցերեկային կենտրոն, կամ ինչպես ես անվանում եմ, մեծ մանկական Parking Lot.
Ես կարծում եմ, որ նրանք բանտերում Կարծում եմ, որ դա սարսափելի. Է, որ դուք պետք է կողպեք երեխա է,
որ դուք պետք է ունենալ պահակախմբի խուսափելու նրանց փախչող.
Այսպիսով, նրանք դառնում են ավելի փակ. Մենք կառուցել բարձր պատերը.
Պատերը կարելի է աղյուսով կամ ծառերի. Սակայն, նրանք են, պատերը, որոնք մեկուսացնել, որ առանձին.
Ես ուզում եմ, որ դպրոց է տեղ իր անձնական աճի
եւ ոչ մի վայր, որտեղ նա պատրաստված է դառնում ինչ - որ ապագա Highschool,
եւ ապա ի համալսարանում եւ հետագայում աշխատանք,
եւ հետո, ինչի համար?
Բայց դա շատ ավելի հեշտ է ասել: «Հիմա ... դուք պահեք հանգիստ,
այժմ ... բացեք ձեր Տետրերի,
այժմ ... մի կարմիր մատիտ ... "
Սա շուն ուսուցում,
թե կրթություն
- Այո, լավ, իրականում աշակերտների ինձ ասաց, որ իրենք մտածել կարդալով այս շարադրություն ընթացքում շոուի.
Դա մի նախագիծ.
- Haha, դա ոչ մի նախագիծ. Այդ կերպ մենք կարդալ այն.
- Ոչ, ոչ, ոչ. MARTIN, կան ագրեսիվ խոսքեր այստեղ.
- Դուք չեք կարող հարձակվել մեզ այդքան wantonly այս ձեւով.
- Եթե կարծում եք, որ հարձակվել է, որ պետք է լինի պատճառը. - Հիմա, սպասեք.
- Կարեն, մենք էլ պետք է կատարել մի հանձնարարություն ուսուցիչը տվել մեզ.
- Ահա թե ինչու եմ ասում, սա միայն մի նախագիծ. Նրանք պետք է մեղմել տեքստը
- Մենք չենք softening է, մենք պետք է կարդալ այն, քանի որ այն ... - Մարտին.
- Մենք չենք պատրաստվում մեղմել այն. - Ոչ.
- Martin, սա ընդամենը չհարգել, քանի որ.
- Ցավոք, Ես մոռացել եմ, որ ասում, ինչ եք կարծում, դա պակաս հարգանքի.
«Մեր խնդիրը հասկանալու ստիպված դպրության բխում է անհարմար փաստը:
որ սխալ է անում, որ մարդկային տեսանկյունից,
ճիշտ է համակարգի տեսակետից »:
Սա հազիվ հայտնի է, բայց կրթությունը դա հասարակական,
ազատ ու cumpulsory
էր հորինել ինչ - որ պահի պատմության մեջ
Նախկինում դա գոյություն չունի:
Հնում կրթությունը շատ տարբեր է, այն, ինչ մենք բոլորս հավատում կրթությունը լինելու է այսօր:
Հին Աթենքում, օրինակ, չկար դպրոցները. Պլատոնի առաջին ակադեմիաների
էին տեղերի համար մտքի, խոսակցության եւ ազատ փորձերի:
պարտադիր կրթության էր ստրուկների:
Մյուս կողմից, կրթությունն Սպարտա ավելի շատ նման է զինվորական Drill
պետական ​​ստացել ազատվել նրանցից, ովքեր չեն հասնում ակնկալվող մակարդակները:
Կային պարտադիր դասընթացներ, Լուրջ պատիժների եւ վարքագիծը մոդելավորման միջոցով ցավի ու տառապանքի,
Անցյալ կրթությունը ձեռքում կաթոլիկ եկեղեցու գոնե արեւմտյան քրիստոնեական աշխարհում.
Եվ դա էր միայն 18 - րդ դարում, մի պահ պատմության Մենք կոչ ենք անում լուսավորյալ բռնապետություն,
(Դուք կարող եք լսել այս schooI), որտեղ հայեցակարգը կրթության ստեղծվել ...
... հասարակական, ազատ եւ պարտադիր
դպրոցները ինչպես հայտնի է նրանց մեջ այսօր ծնվել են վերջին 18 - րդ եւ վաղ 19 - րդ դարում, Prussia:
կանխելու հեղափոխությունների նման կատարվում է Ֆրանսիայում,
միապետեր ներկայացվել է ինչ - որ «լուսավորություն», որպեսզի բավարարել մարդկանց,
սակայն պահպանելով բացարձակ իշխանություն:
The պրուսական դպրոցի հիման ona ուժեղ բաժանումը դասերի եւ casts:
Այն կառույցը, ժառանգորդը եւ Սպարտայի մոդելի, նպաստել կարգապահությունը, հնազանդություն եւ ավտորիտար ռեժիմի:
Ինչ են այդ սովորել despots փնտրում:
A հլու, հնազանդ մարդ
որոնք կարող են վերապատրաստվել են պատերազմների, որոնք տեղի պահին միջեւ
զարգացող երկրներ:
Catherine Մեծ Ռուսաստանի, օրինակ,
կոչվում է ֆրանսիական encyclopaedists դնելու: Այս միասին.
Diderot, մեկը առավել հայտնի էր, որ պատրաստել այս
փաթեթ Այո, մի shaper - ը ... ոչ թե քաղաքացիների, այլ
հնազանդ ենթարկվում են Նահանգներում.
News այս հաջողված ուսումնական մոդելի շրջագայել արագ, եւ
ընթացքում մի քանի տարի ամերիկյան եւ եվրոպական մանկավարժներ այցելել Prussia դառնալ որակյալ,
ինչպես ժամանակը անցավ այս մոդելի դարձավ միջազգային:
Շատ երկրներ ներմուծվող, այս ժամանակակից համակարգ, կրթության, հրապարակման կրթությունը բոլորի համար,
բարձրացման դրոշ հավասարության, մինչդեռ էությունը համակարգի մեջ
եկել բռնապետություն, փնտրում հավերժացնել elitist մոդելների եւ բաժանման դասերի:
Դա ծննդյան Հանրակրթության:
Ուշադրություն դարձրեք, որ Նապոլեոն
մի քիչ ավելի ուշ, եւ
ա երդում թշնամին այդ despots, որ նույն.
Նա ասել է, որ, mincing ոչ մի խոսք:
«Ես ուզում եմ ստեղծել.
կրթական մարմին
որը վարել այնպես, Ֆրանսիայի ժողովուրդը մտածում են »,
Get it? Նա, իհարկե, չէր. Եվ այս պահպանվում today, արդյոք մենք գիտակցում է, թե ոչ.
Դպրոցներ ծնվել է positivist աշխարհում կառավարվում է արդյունաբերական տնտեսության,
ուստի փորձում է ստանալ առավելագույն չափով տեսանելի արդյունքների հետ առնվազն հնարավոր ջանքերի ու ծախսերի,
օգտագործելով գիտական ​​բանաձեւեր եւ ընդհանուր օրենքները:
դպրոցը կատարյալ պատասխանն է անհրաժեշտության աշխատողների,
եւ դա նույնն էր արդյունաբերական ձեռներեցները 19 - րդ դարի
ով է ֆինանսավորել obligatory կրթություն օգնությամբ իրենց հիմնադրամների,
Ինչ կարող եմ անել երեխաների այդ մարդկանց, որպեսզի նրանք կարող են աշխատել.
Ինչպես ենք սովորեցնել նրանց կարդալ, ինչպես ենք ստեղծում խելացի աշխատողներ.
Կրթություն contiues է նույնը այսօր միջոց ստեղծման օգտակար աշխատողներ
եւ օգտակար գործիք է հավաստիացնելով, որ մշակույթը միշտ լինի կրկնվող եւ միասնական.
Այսինքն պահպանելով ներկայիս կառուցվածքը հասարակության
դպրոցներ համալրվել հետազոտությունների վարքագծի վերահսկման,
սոցիալական ուտոպիա առաջարկները, եւ նույնիսկ ռասայական գերազանցության տեսությունները:
Դա զարմանալի չէ, որ առաջին երկրներին իրականացնել պրուսական համակարգը, կամ նման մի բան,
վերջո դարձավ, որ ժամանակին, աղբյուրները ծայրահեղ այլատյացության եւ ազգայնականության,
ժողովը գիծը արդյունաբերական արտադրության էր կատարյալ օրինակ կրթության
A երեխայի կրթությունը դարձավ համեմատելի արտադրության արտադրանքի,
ուստի պահանջվում է որոշակի կոնկրետ քայլեր, կոնկրետ կարգի,
խմբավորման երեխաների տարիքի մեջ դպրոցների դասարանների:
Իսկ յուրաքանչյուր փուլում իրենք աշխատել հատուկ հասկացությունների,
բովանդակությունը որոնք ապահոված հաջողություն, ուշադիր մտածված է փորձագետի
Այլ կերպ ասած, ուսուցիչ է, պատասխանատու ուսուցման մի շարք անհրաժեշտ առարկայական հարցերին
մի որոշում տարիքային խումբը, քանի որ ինչ - որ մեկը որոշել է, որ.
Բայց կրթությունը չի նախատեսվում է կենսաբանների,
... funnily բավարար է, որ չի նախատեսված է մանկավարժների, ապա,
ավելի ճիշտ, վարչական եւ բարեհամբյուր,
մարդիկ, ովքեր երբեք չեն սովորեցնում.
Այդ շղթայում, մի մարդ է զբաղվում մի փոքր մասի հետ,
որը բավարար չէ, որպեսզի իմանա ողջ մեխանիզմը կամ ընդգրկված անձանց այն ..
One ուսուցիչ, մեկ տարի, մեկ սուբյեկտ, յուրաքանչյուր 30 կամ 40 աշակերտների
ծանոթանանք այն կետում, որտեղ ողջ գործընթացը ավարտվում է զուտ մեխանիկական
Կրթություն, քանի որ դա այսօր, կա վարչական հարց է.
Ուսանողները գալիս դպրոցում, ուսուցիչների իրենց դասի,
ուսանողները տուն գնալ, ուսուցիչներ գնա տուն, իսկ հաջորդ օրը ցիկլը կրկնվում է.
Պետությունը ուսուցիչ մի գրագիր,
Ում Boss ասում `« Դուք պետք է սովորեցնել այդ, այս եւ այս եւ այս ճանապարհով »:
Քանի որ այն պետք է կրկնվել չափազանց շատ երեխաներ են ուսուցչի, ով overworked
եւ շատ մի քանի ժամ մասնավոր ուշադրություն յուրաքանչյուր ուսանող.
Այսպիսով, նա միշտ խոսել է խմբին:
Որովհետեւ ակնհայտ է, եթե ես 30 երեխա
Ես չեմ կարող սպասել, որովհետեւ 30 - ը ուզում է անել նույն բանը, միեւնույն ժամանակ.
Այդ հավաքի գիծը համակարգ է, որը հանդես է Taylorism կիրառվել արդյունաբերության,
դպրոցները եւ զինված ուժերի մի շարք OCCIDENTAL երկրների եւ մշակույթների
Մինչեւ մի քանի տասնամյակ առաջ, դպրոցներ, մի քիչ նման է զորանոցի կամ ապաստանի,
նույնիսկ breaktime ավարտվում անանուն զանգը, այլ ոչ թե մի մարդու ձայն,
որը հրահանգում երեխաները պատրաստել են, քիչ - քիչ, կանգնել է մի կոնկրետ հարկ կղմինդր,
հետեւում որոշակի գլխին, ինչպես նաեւ գծի մինչեւ ընդհանրապես կարգով բարձրության.
Անցյալ դարերում մենք կառուցել ենք մեր դպրոցները,
ինչպես եթե նրանք բանտերում կամ գործարաններ
կարեւորելով հնազանդությունը կանոնների եւ սոցիալական վերահսկում:
դպրոց են բեղմնավորված որպես արտադրողների հնազանդ, consumerist եւ արդյունավետ քաղաքացիների,
որտեղ մարդիկ աստիճանաբար դառնում համարները, միավորներ եւ վիճակագրություն:
պահանջներն ու ճնշումներից համակարգի մինչեւ dehumanizing բոլորին
քանի որ այն դուրս ուսուցիչների, սկզբունքների եւ դպրոցական տեսուչների:
Դրանք համարվում միատարր խմբերի,
հետ միատարր հասկացությունների, որոնք պետք է հասնել նման արդյունքի:
Մենք բոլորս պետք է իմանալ, թե նույն բաները.
Չնայած այն հանգամանքին, մենք չափահաս չեն բոլորս գիտենք, նույն բաները,
չնայած այն հանգամանքին, որ մենք չենք բոլորս անել նույն բաները.
Դպրոցում բոլորին է ուզում անել նույն բանը, եւ դա անել այնպես, ինչպես նաեւ.
Այսպիսով դպրոցները չունեն հնարավորություն կատարելու անհատական ​​կարիքներին,
քանի որ դպրոցների գնացքով, նրանք վերապատրաստման կենտրոններ, այսինքն, թե ինչ են անում.
Նա, ով չի սովորել, մնում ետեւում. Վերջ
Սա ենթադրում է, որ կրթական համակարգը հանդիսանում է սոցիալական բացառման համակարգը:
որ ընտրում տեսակը մարդկանց, որոնք ստանում համալսարան
որպեսզի նրանք հետո մաս են էլիտար
որը գերիշխում ընկերությունների եւ արտադրությունը, տնտեսական եւ կապի համակարգեր, եւ այլն:
Իսկ մեկ այլ տեսակ է
որոնց դպրոցը չի համապատասխանում բավարար
եւ որոնք վիճակված է ավելի որոշակի աշխատանք, քանի որ նրանք չեն ունենա որակավորումը դա անել.
Համակարգը, որ պետությունները,
չեն անհանգստանում այս ամենը,
նրանք ազնվորեն չեն հետաքրքրում մարդկանց, ինչպիսիք են մարդկանց, ինչպես idividuals.
Եվ այս առումով, որովհետեւ կրթությունը փնտրում բան, պետք է լինի forbbiden.
Ճշմարտությունն այն է, որ էությունը պրուսական դպրոցի immersed մեր դպրոցի կառուցվածքի
ստանդարտացված թեստերի, բաժանում ըստ տարիքի, պարտադիր դասեր,
ծրագրերը անջատում իրականությունից, ապա որակավորման համակարգը,
ճնշում է ուսուցիչների եւ երեխաների համար, պարգեւատրման եւ պատժի համակարգը,
խիստ ժամանակատար սեղաններ, պարիսպ եւ բաժանման է համայնքի verticalist կառուցվածքի
ամենը դեռեւս կազմում 21 - րդ դարի դպրոցներում
Դպրոցները փակ հեռու արտաքին աշխարհից:
էի բացատրել տիտղոս իմ գրքի, «From դպրոցական քարտեզների, ինչպես նաեւ տարածքի Կրթության մասին»
է հղում անելով առակ narrated կողմից էք մասին քարտեզագիր
որոնք սկսվում ի քարտեզը որոշակի տարածքում
եւ դառնում է վճռական դա կատարելապես.
Քարտեզը ավարտվում փոխարինելու տարածքը.
Այնպես որ, այսօր դպրոցները boxed է, կցվում ներսում քարտեզի վրա.
Ինչ են սովորեցնում. Հասկացությունները, որոնք քարտեզի վրա, այլ ոչ թե այդ տարածքներում
դպրոց մի հոմանիշ կրթության. Դպրոցի կարող է լինել հին քարտեզ գիտելիքների:
Բայց կրթությունը տարածքը, որտեղ բոլոր ուսումնական ունենում:
Ինչն է լավ կրթություն. Ստանալով մեծ մասը երեխաներին հասնել որակի ստանդարտները:
տալով նրանց գործիքների եւ հասկացությունները չեն հետաքրքրված
, որպեսզի նրանք կարողանան հաղթահարել առկա խոչընդոտների ուրիշների կողմից:
չէր նպատակը կրթության հասնելու լավ կենսամակարդակը:
Մի պահ եկեք մոռանանք ամեն ինչ գիտենք կրթության մասին,
ճանապարհը մենք հասկանում ենք, կրթություն,
ինչ մենք ենք ասել, որ մենք պետք է սովորենք կյանքում եւ ուսուցանել մեր երեխաներին:
To սկսում oserve ամեն ինչ,
ստուգելով այն դեպքում, եթե մենք երբեք չենք տեսել առաջ.
Այլ կերպ ասած, ամեն մի գործողություն, վերաբերմունքը, սովորություն.
Եթե ​​մենք չեն անում, քանի որ մենք դա անել, քանի որ դա այն է, թե ինչպես արել ենք միշտ այն,
ինչպես մենք դրանք այսօր
Right? Դա նման է թափահարում Ձեր գլուխը եւ կըսէին. OK,
սկսենք նորից.
Սկսենք Նորից
- Տեսնենք. Դուք պետք է հասկանա, որ խոսքը պետք է գրել, կարող խափանել շատ մարդկանց.
- Լավ, իսկ եթե դա ինչպես ենք մենք զգում ենք գրել այն նման է, ինչու չենք կարող կարդալ այն դուր է, որ?
- Սրանք մեր խոսքերը, թե ինչ ենք մենք մտածում, ինչ է խնդիրը? - Վերցրեք responsability համար, թե ինչ ենք մենք գրել.
- Ոչ, ոչ, ոչ սպասել, սպասել սպասել. (երկրային)
Սպասեք, սպասեք, մի րոպե, Martin, որովհետեւ ես գիտեմ, որ ձեզ
Ամեն ինչ upsets ձեզ այս դպրոցում, ես հուզվում եմ, ուսուցիչները խափանել ձեզ. Ես գիտեմ, որ ձեզ լավ
- Ոչ, դուք չեք ճանաչում ինձ.
- Ես գիտեմ ձեզ - Ոչ, դուք չեք.
«Մի հետեւի ինծի, հետեւել երեխային"
Մենք չենք ուզում, հրահանգիչներ, մենք ուզում մանկավարժների.
Դա հեշտ է. Ինչ դժվար է,
օգնում է բերել նորմալ զարգացման անձի.
Եթե ​​ես ուզում հասնել, որ ես պետք է իմանալ, ներսի մարդու.
Ինչ հնարավորությունները չի բերել միասին.
Ինչ տարիքի չի արտադրում, թե ինչ ներուժ.
Բայց, բայց նա չի պահում հետ երեխայի, այլ ոչ թե դիտարկելով նրան
Նա չի, իսկապես գիտեն, որ երեխան, այլ ոչ թե ամեն մեկը, մասնավորապես. Փոխարենը, նա գիտի շատ տեսության.
Այնպես որ, դա նման է, ով գիտի, թե ինչ է չափահաս երեխան պետք է անի, բայց ով մի փոքր կուրացած - վերաբերյալ իրականությունը.
Այլ կերպ ասած, հիմնական կրթության է երեխան.
Այնպես որ, եթե կրթությունը մտածում են պահանջները երեխայի
ոչ թե սեփական կարիքների համար, ինչպես նաեւ մեծահասակների հետ.
Երեխաները ծնվում են: Այս հնարավորություն ստեղծել, նրանք ստեղծագործական եւ ուշադիր ու curious.
Եւ դպրոցում երկու բան կարող է տեղի ունենալ:
կամ ուղեկցելու այդ գործընթացը եւ խթանել գործունեությունը, որոնք կզարգանան այդ կարողությունը, կամ խափանել այն:
Փաստորեն, մենք կարող ենք ասել, որ մարդը ունի միտում դեպի ուսումնառությանը.
Մենք կարող ենք նույնիսկ ասել, ավելի շատ է, որ ուսուցման չէ մարդու առաքինություն է:
Ավելին, որ նա չի կարող չի սովորել.
Տես ինքներդ. Նա անընդհատ հարցնում է ձեզ, «ինչու այս պատճառով է, որ"
Դա չէ, որ դուք պետք է անել, որ ուզում են հարցեր տալ, նրանք նրա էությունը.
Դա բավական է, որ նա ունի sensorial օրգանները եւ կարող կռահել, չէ?
Որ նա ունի ուղեղի եւ կարող է մտածել, պատճառը, պատկերացրեք, ստեղծել, fantasize.
Սակայն դպրոցական է ճիշտ հակառակը, այն silences նրան.
Այսպիսով, եթե դուք ուշադրություն դարձնել, քանի որ երեխաները աստիճանաբար մեծանալու հետ մեկտեղ,
նրանք սկսում են կորցնում իրենց հետաքրքրությունը եւ keenness սովորելու
12 - ամյա երեխա է
որ հազվադեպ է կարդալ գիրք հետո դասի,
միայն փոքրամասնություն է, որ.
Ինչու? Քանի որ նա լիովին սնվում հետ է ասել, թե ինչ պետք է կամ չպետք է անել,
եւ քանի որ նա կորցրել է բոլոր հետաքրքրված ուսումնառությանը.
A երեխայի միտքը սովորել հատկանիշները, որոնք որակապես վերադաս են չափահաս
, քանի որ դա, բնականաբար, արվում է տարբերել է խոսքը ամբողջ
եւ սա ինչպես է միտքը ստեղծում եւ կառուցում է:
շատ մի քանի տարիների ընթացքում, նա սովորում է վերահսկել իր մարմինը,
կարող են շփվել տարբեր լեզուներով, հասկանում կանոնները բնության եւ հատկանիշները, նրա մշակույթի
Այս ամենը համալիր եւ հրաշալի գործընթացը տեղի է ունենում անգիտակցաբար:
Նա սովորում է, որ միայնակ եւ նվազագույն ջանք:
Բոլոր բաներ, որ մենք սովորել դպրոցում, նույնիսկ այն ժամանակ, երբ մենք սովորում ենք դպրոցում,
շատ քչերն են, որոնք իրականում անհրաժեշտ է առօրյա կյանքում.
Դա հնարավոր է, որ դպրոցը հարմար է, բայց ես չեմ կարծում, որ դպրոցը պետք.
Ես հավատում եմ, որ դա կարող է լինել շատ, կամ նույնիսկ շատ հարմար է, սակայն մենք չենք կարող ապրել առանց դրա:
Քանի որ մենք կարող ենք ապրել առանց իմանալով logarithms, սակայն մենք չենք կարող ապրել առանց իմանալու, թե ինչպես վերաբերում են այլ մարդկանց,
կամ իմանալով, թե ինչպես պետք է քայլել, կամ ինչպես օգտագործել գործիք.
Երեխաները սովորում այս բոլոր բաները միջոցով խաղի.
Քանի ծննդյան նրանք հնարավորություն կառուցելու եւ ձեւավորել են,
սովորելու ինչ surrounds դրանք,
միջոցով խաղի եւ հետախուզական աշխարհում:
Նրանք կլանում մշակույթը, նրանք իրենց ծնողների մշակույթի,
Դուք կարող եք տեսնել այս ներառյալ լեզվով.
Մարդու մշակութային make-up ներառում թվերի եւ տառերի, եւ խոսքերը, որ նա սովորում է.
Պարզապես քանի որ նա սովորում է քայլել, քանի որ չափահաս քայլել.
Այնպես որ, երբ մի մարդ է ծնվում,
նրա կենսաբանության չի ստիպում նրան լինել մարդու.
Նա պետք է ծնվել մեջ մարդկային միջավայրում
Այն ամենը, ինչ մեզ շրջապատում է խաղում առաջատար դեր է մեր ուսումնառության գործընթացում:
Moments անցկացրել միասին, մեր ընտանիքի հեռանկար:
Զգացմունքներ, նախասիրությունները համոզմունքները.
Ամեն մի մասն է, որ շրջակա միջավայրի, որում մենք կառուցել ենք:
հարցին, ապա, սա
Ինչպիսի միջավայրի մենք առաջարկում ենք մեր երեխաներին մեծահասակների զարգանալ այս ճանապարհով.
Քանի որ երեխան մտնում է դավանաբանական միջավայր
"Sit այստեղ», «մնա նստած Այս շարքում են 6 կամ 7 - ժամյա« Ինչպես սարսափելի.
Եթե ​​մենք ունենք մի ընտանիք, որի վեբ եւ ջերմություն չափազանց թույլ է, եւ բռնություն մակարդակը շատ բարձր է,
որ երեխան հավանաբար շատ aggresive է,
Այն չի կարող բռնությամբ են, ես չեմ ասում, որ, բայց մենք ասում են, որ
մի բռնի միջավայրում, բռնություն կարող է հեշտությամբ վերարտադրել ինքն իրեն.
Երեխան կտա, թե ինչ է ստանում.
Ահա թե ինչու մենք պետք է ձեռք բերել, շատ ավելի սիրող, առողջ հարաբերություններ են լսարանում.
Ուսումնասիրությունները ցույց են տալիս, որ այսօր, ժամը 5 տարեկանից, 98% - ը երեխաների կարող է համարել geniuses:
Նրանք curious, ստեղծագործական, եւ կարող են մտածել մի շարք ձեւերով, լուծել խնդիրներ,
այսինքն, նրանք բաց միտքը.
Խնդիրն այն է, որ տասնհինգ տարի է միայն 10% - ն երեխաների պահպանել այդ հնարավորությունները:
Ես նկատի ունեմ, թե ինչ եմ ասում, որ դուրս է մտքի մեջ,
որ գիտակցված աշխարհում մենք բոլորս geniuses.
Իսկ իրականում ինչ ուսուցիչը պետք է սովորենք այն է, որ նրա ուսանողները,
պետք է կարողանա բացել են իրենց միտքը, որը բոլոր այդ գիտելիքը, ստեղծագործական ու մեղմություն
մենք բոլորս ունենք ներսում են:
Եթե ​​նայենք մարդկության մեծ տղամարդկանց եւ կանանց,
նրանք բոլորն էլ եղել են մեծ dreamers, Ergo ունեցել հսկայական երեւակայությունը.
Երբ մարդկանց, որ մենք արդյունք են հազարավոր տարիների բնական հարմարեցումը եւ էվոլյուցիայի:
ենք իրականացնել բոլոր այն հատկանիշները, որոնք թույլ տվեց գոյատեւել, convert մեզ եւ աճել:
From ցանկությամբ ուտել, երբ մենք սոված, որ երեխայի ներքին հետաքրքրասիրությունը է ուսումնասիրել աշխարհի
այդ ներուժը սպասում է մեզ համար, որպեսզի այն արտահայտելու մեջ:
Մենք տեսնում ենք, այս Մանկական «ինքնաբուխ խաղալ,
այսօրվա դեռահասների իրենց rebelliousness եւ դրանց անհրաժեշտության փոխելու reallity:
Ինչու ենք պնդել սպանում են իրենց ինքնաբերականություն եւ պատժելու նրանց rebelliousness,
երբ սրանք պարզապես հատկանիշները, որոնք ցույց են տալիս, որ իրենք փորձում են զարգացնել իրենց բնական, մարդու ներքին պահանջարկը:
Երեխան ունի ներքին ուսուցչին հատուկ վաղ փուլերում,
որ մղում նրան սովորել, բացահայտել է, տեղափոխել,
որը խրախուսում է նրան մասնակցել, աշխատանքի, կրկնելու վարքագծերը,
որը շարժվում է նրան, թե երբ նա ուզում է դադարեցնել կրկնել բան, քանի որ նա նվաճել է.
Դիտարկելով ինչպես երեխաները կատարել, մենք պարզեցինք, որ նրանք օգտագործում են բոլոր չափանիշները մի տխրահռչակ հետազոտող,
ճիշտ նույն նորերը. Բնականաբար, տարբեր մակարդակների բարդության, չէ?
Սակայն ոչ մի երեխա կա, որը ոչ թե համակարգային դիտորդ,
չկա ուշադիր փոքրիկ աղջիկ, որը չի հայտնվում փորձարկել.
Ինչ կարող ենք անել, որպեսզի նրանց ավելի ստեղծագործական. Նրանք արդեն.
Բոլորը պետք է անել նրանց հնարավորություն արտահայտելու իրենց ստեղծագործական
տարբեր ձեւերով.
Եթե ​​նրանք շարունակում են դա անում, վաղը դրանք կարող են դառնալ գիտնականներ,
նրանք լինելու են նկարիչներ:
Թող լինեն.
- Դադարեցնել այն. Come on MARTIN, չկա անհրաժեշտություն, ինչ եք ձեռք բերել այս.
- Նրանք կասկածի տակ նշում համակարգ, օրինակ. Նրանք ասում են, որ մենք ոչ միայն անտարբեր վերջնական նշանների.
Որ մենք չենք մտածում, եթե նրանք սովորում, թե ոչ, եթե նրանք սովորում, թե ոչ:
- Come on, Մարտին.
- Լավ, որ ինչ կարող եմ ձեռք բերել այս. Դա պարզապես լավ է զգում. - Ինչու եք այդքան համառ.
- Եվ, whatsmore մենք դրանք մրցակցության շրջանում իրենց, այնպես.
- Ինչ եք կարծում, այնպես էլ.
- Տեսեք, ես չեմ կարծում, որ իրենց առաջարկը, որ սխալվում է, որ հեռու է.
Ակնհայտ է մի բան, որ դպրոցի կառուցվածքի վնաս նրանց.
- Տեսեք, Խավիեր, կարծում եմ, որ այն, ինչ վնասում է երեխաներին այսօր հասարակությունն ինքնին.
Եվ այսօրվա հասարակության, լավագույն բանը, որ կարող է պատահել նրանց գնալ դպրոց. Չեք կարծում,?
- Լավ, բայց սա բավականին ուժեղ - Այո, ես գիտեմ, բայց ...
- Ցավոք, - Այո.
- Սա ինչ իմացա հինգ տարի դպրոցում.
D'դուք գիտեք, թե ինչ է պատահել, որ այս ամենը.
Ես մոռացել ամեն ինչ.
Ի դեպ,
Ես արդեն մոռացել է այն:
«Ուսումնասիրելով չի կազմված խլում գաղափարները, սակայն ստեղծել ու վերակերտման նրանց»:
Այնպես որ, սա, ինչպես կրթության գալիս մասին plugging է ավելի շատ տեղեկատվություն, որովհետեւ մենք հավատում ենք, որ տեղեկատվությունը անհրաժեշտ է
Հարցը ես ինքս պետք է գրանցվեք:
Որքան հիշում ենք, թե ինչ են նրանք սովորեցրել է մեզ, տարրական դպրոցում, օրինակ.
Որքան հիշում ենք միջնակարգ դպրոց:
Բայց այս ձեւով ներկայացնելու համար, ոչ ոք չի զգում շարժառիթներով.
Իսկ ուսանողը գտնում է, որ նա պետք է անի այն կրկնել, կրկնում, կրկնում ... մինչեւ ձողիկներ.
Այնպես որ կրկնում, խնդրում.
«Actinium AC 3 մետաղական,
«Actinium AC 3 մետաղական"
So.
Երբ կրկնում եմ, երբ ես կրկնում
մի բան, որ ինձ ես պետք է կրկնեմ,
Ես պարզապես դառնալ հրացան.
«Deoxyribonucleic թթու,
deoxyribonucleic թթու,
deoxyribonucleic թթու "
Ես հասկանում եմ, թե չէ, որ կարեւոր չէ, քանի որ այն, ինչ կարեւոր է, որ ես ասում եմ, նույն ձեւով:
«Deoxyribonucleic թթու,
deoxyribonucleic թթու "
Եթե ​​ես պահանջում ավելի շատ է, քան այն, ինչ նա կարող է տալ երեխային, ես սկսում եմ առաջացնում շեշտը իրեն
«Deoxyribonucleic թթու,
deoxyribonucleic թթու,
«Deoxyribonucleic թթու"
Learning դառնում է ձանձրալի գործընթաց է,
դժվար գործընթաց է,
եւ ես կանգ սովորում.
Այն ամենը, ինչ դուք կարող եք սովորել դպրոցում օրեցօր,
fades մեջ հետին պլան, եթե դա ոչ թե ձեր սեփական որոշումը, եթե դա ձեր սեփական ընտրությունը.
Դա միայն սառը փաստեր, պարզապես բառեր, որոնք կվերանա ժամանակի ընթացքում.
Տեղեկություն կամ գիտելիքների կարող են պահվել մեր ուղեղը, մի գիրք կամ համակարգչի.
Բայց ընկալումը մի գործիք է, որը աճում է անընդհատ,
եզակի հատկանիշներով, որոնք տարբեր լինել, կախված է անհատի,
Այն ներառում ստեղծման եւ հաստատման հարաբերություններ չափանիշներով,
այնպես լուծել խնդիրները եւ կառուցել նոր գիտելիքներ:
Երեխաները չէին ռոբոտներ, որոնք պարզապես պատճենահանված կամ կրկնվող բաներ պարզապես այն պատճառով, որ, իսկապես ավելի
իրազեկությունը իրենց անունից է, թե ինչ են անում.
Այդ հայեցակարգը պետք է հասնել նրան, նա կլանել էր ինչ - որ կերպ, եւ իր սեփական փորձը.
Եթե ​​ուսուցման գործընթացը հաճելի չէ, ապա չկա ճիշտ ուսուցում.
Եւ առաջին հերթին, որ հանճար է, որ յուրաքանչյուր երեխա կրում ներսում չի կարող բացահայտել ինքն իրեն,
եւ չի կարող հարստացնել մնացած դասի, ոչ ուսուցչի ինքն իրեն.
Real ուսուցումը կարող են ծնվել են հետաքրքրել, կամք, հետաքրքրությունը,
եւ դա ծագման դրված դուրս սահմաններում պատճառով:
Դա շատ ավելին է, քան վերլուծելով թե հետ կապված հասկացությունները
Learning ենթադրում է խորը գործընթաց, որտեղ հարաբերությունները մարդու եւ շրջակա միջավայրի համար ստեղծել:
Քանի որ կա մի սկզբունք է, որը Neuroscience է:
«Այն, ինչ մարդկային ուղեղը սիրում լավագույն է իմանալ,
բայց իմանալ վայելք ու հաճույք է, որը նմանություն է խաղի ».
Մենք սկսեցինք այդ հուզական ուղեղի, ապա հասնել տրամաբանական ուղեղը,
եւ որ տրամաբանություն վավեր, լավ, ավելի ամբողջական.
Դա հրաշալի է դիտարկել ... պահը բացահայտման,
որը ճշգրիտ լուծվող սովորելու. Որ երեխան երբեք չի մոռանա այդ պահը
որը նա եկել է հասկանալ. թե ինչու.
Նախկինում գիտելիքը կարող է գտնել գրադարաններում կամ համալսարաններում,
մուտք նրանց կենսական սովորելու:
Today, ազատ տեղեկատվության հասանելիության, Վիրտուալ գրադարանների, հավաքական կառուցման գիտելիքների,
ոչ միայն թույլ է տալիս հնարավորություն բոլորը
ստանում այդ գիտելիքը բաց եւ plurally, բայց այն նաեւ թարմացրել է անընդհատ:
Այն, ինչ մենք կարող սովորել դպրոցում այսօր կարող
- Գուցե չորս տարի անց, երբ երեխան թողնում դպրոց -
լիովին դուրս ամսաթիվը.
Կրթություն միջոցով scholarization ընկավ շրջանակներում confines դպրոց
եւ մենք կորցրել հնչերանգներ բնության հետ.
Այսօր, մենք կարդում ենք չափանիշները հրատարակված գրքեր,
եւ խնդիրն այն է, որ քանի որ նրանցից շատերը ճիշտ է,
ինչու ես վիճում նրանց հետ.
Բայց դրանով մենք խեղաթյուրում ուսումնական գործընթացը, որը բացահայտման,
ոչ միայն ուսումնական եւ ճշմարտությունների:
Things չեն պատրաստվում է ներկայացնել որպես certainties, նրանք պատրաստվում են ներկայացրել,
եւ միեւնույն ժամանակ, կլինի այնտեղ հարցաքննության համար, քննարկելու դրանք միասին, չէ?
Տնական BALL
Հարեւան տունը
Գնել BALL
ԿՈՐՑՐԵԼ BALL
«Այն, ինչ մենք պետք է սովորենք, մենք սովորում ենք դրանով»:
Բոլոր մակարդակներում, մարդկային էակները միշտ իմանալ, թե ինչ են անում.
Նրանք կատարել ջանքեր իմանալ, թե ինչ չեն անում:
Առաջին գալիս գործողություններ, իսկ հետո ծանոթություն.
Եվ դեռ երբեմն մենք համարում ենք շարժումը որպես բացասական, իսկ
պարզվում է, որ տեղաշարժը շատ կապված է ճանաչողության.
Խաղալ մարտահրավեր մեջ անհայտ.
Մարտահրավեր, թե ինչ կարող է տեղի ունենալ, քանի որ այն ժամանակ, երբ երեխան խաղում է, թե կանգնած է,
Նա սահմանում է այն սկզբունքով, որ նա ինչ - որ բան ենք շարժման,
Կրթական մենք միշտ ենք ինչ - որ բան շարժման.
Ես նկատի ունեմ, որ մենք դպրոց գնալ սովորելու,
ակնհայտորեն, մենք չենք գնում այնտեղ միայն խաղալ,
բայց խաղում ... խաղում ենք սովորել շատ.
Մենք ուսումնասիրել է venturing դուրս բնության,
որոնման, ուսումնասիրում, գտնելով, փորձարկել.
Երբ աշխատում հետ կապված բնության երեխան կարող է անել.
Մտադիր է այդ դպրոցի մի հաճույք է, քանի որ ամեն օր մենք ունենք այնքան շատ բան
to փորձ, որ հետաքննելու է շնորհակալ ենք կենդանի.
The մանկավարժ աշխատանքի ապա բոլոր ժամանակներում կազմված, բացահայտելով խորհուրդները, evincing իրավիճակներ
բնույթով, որ թեեւ արդեն նկարագրված է գիտության, չեն բացատրվում է աշակերտի.
Այնպես, որ աշակերտ պետք է զարմանում իրենց կողմից եւ կփորձի գտնել բացատրություն նրանց.
Տասնամյակներ եղել է շարժման կոչվում է «ակտիվ դպրոց»,
որտեղ երեխան կատարում է եւ արտադրում է, հեռու իր նստարան.
Բայց սա որեւէ նոր բան է, այն գրվել է Piaget է 50 - ի, այն պարզապես
չի դրվել գործնականում, քանի որ շեղվել ծուլություն.
սկզբին 20 - րդ դարում, տարբեր նոր մանկավարժական մեթոդների հայտնվել,
exponents տարբեր ոլորտների զարգացած երկրներում արտադրված փորձի կենտրոնացած գործի մեջ,
ազատության եւ շինարարական ինքնավար ուսումնական գործընթացի,
rethinking ամբողջ կառուցվածքը ավանդական կրթական
Սակայն միջին դար, այս բոլոր փոխակերպման գաղափարները սկսեց Ընկնել մոռացության
պատճառով վախի բռնապետական ​​պետությունների
Լավ է, որ մեթոդը կենտրոնացած է երեխայի լինելով սովորողը, բոլորովին.
Բնականաբար այնտեղ պետք է լինի ֆիզիկական օբյեկտ,
նյութական օբյեկտները երեխան կեղծել, ինչպես փորձ է.
Ամեն դեպքում տարրական դպրոցի օպերատիվ, ամեն ինչ, ամեն ինչ շոշափելի նյութական.
Նա գնում հետ միասին, որ երեխան ինքը հասկանում է, եթե նա է սխալ, քանի որ նյութը ինքնին ինքնուրույն ուղղելու.
Սովորաբար չափահաս չպետք է լինի մեկը ուղղել երեխային.
Այն երեխան ինքը, ով պետք է շտկել իրեն
Այսօր մենք տեսնում ենք բազմաթիվ ուղղման կողմից մյուս երեխաների.
Ես հավատում եմ, որ կրթական տեսակետ սխալների եւ սխալներ են.
Փաստորեն, գիտությունը ունեցել շատ սխալներ եւ վրիպումներ, քան ճիշտ պատասխաններ.
Այն շարժվել, մենք գիտենք, որ դա առաջընթաց է, երբ մենք հանդիպում հաջողություն,
բայց դա սխալ է, որ թույլ են տալիս գիտնականները առաջ շարժվել:
Տեսնելով երեխաները ասում են «Կարեւոր չէ, եթե սխալներ, քանի որ ես եմ սովորում,
քանի noone ունի հաղթելու այստեղ, մենք բոլորս այստեղ բարելավել »:
գյուտարար թեթեւ շիկացման լամպ զգացել է ավելի քան հազար անհաջողությունները մինչեւ ստանալով այն աշխատել:
Երբ լրագրողը հարցրեց, թե ինչ չտալու հազար անգամ զգացել եմ, նա պատասխանել է,
«Ես չէի կարողանա հազար անգամ, էլեկտրական լամպ է հազար քայլ գյուտը»:
Just ինչպես գիտական ​​հայտնագործությունների, ոչ ֆորմալ կրթությունը արդյունք է խորապես քաոսային գործընթացի,
որի մարդը ձգտում է պատճառահետեւանքային կապ, տրամաբանական կարգը, ընդմիջվող միջեւ քաոսի եւ կարգի:
Բայց սովորելու մեթոդը ծնվել է հարցի շրջանակներում քաոսի, ոչ մի պատասխան է կանոնավորություն:
Երբ մենք ծնվում ենք, հասարակությունը
ստիպում է մեզ ավելի տգետ, քանի որ այն ապահովում է մեզ բոլոր answers.
Այն տալիս է մեզ հավաքովի պատասխաններ, Հավաքովի եւ փիլիսոփայության, քաղաքականության մեջ եւ նույնիսկ կրոններից.
Հետեւաբար, նրանք ոչնչացնում հարցականի եւ ունակություն սովորելու
Կարծում եմ, որ շատ կարճ կարելի է ասել, որ դպրոցները պետք ուղղված.
Փոխարենը, կրթական գործընթացներ, որոնք տեղի են ունենում դուրս դպրոցի շրջակա միջավայրի, ինչպես նաեւ ներսում,
են կողմնորոշված ​​է դեպի կասկածի տակ, քննություն,
որտեղ պատասխանը չի հայտնվում, սակայն ոչ թե կենտրոնական գործընթացին
Ինչ պետք է մանկավարժ անել, ապա. Նա պետք է օգնություն բացման, այլ ոչ թե պարտադրում է պատասխանել:
կարեւորությունը հարցաքննության գոյություն ունի, քանի որ ծննդյան փիլիսոփայության մեջ Հին Հունաստանում,
ուր սովորելու առաջացել rethinking եւ խաչաձեւ փորձաքննության:
Բայց եթե դա բնույթը ուսուցման,
ինչու ենք մենք պնդում structuring, սահմանափակում, կոնդիցիոներներ, դասակարգման այն:
Ուսումնական ՊԼԱՆԱՎՈՐՄԱՆ
Ահա թե ինչպես բոլոր էակները սովորելու միջոցով փոխազդեցության ուրիշների հետ, ինչպես նաեւ շրջակա միջավայրի,
ոչ թե նախորդ ծրագրով նախատեսված մեկի կողմից.
Դպրոցի ժամանակ, ապա մի մոլորեցնող է, որ այն ստիպում է մեզ հավատալ ֆիքսված պլանի,
գաղափարը, որ աշակերտ կդարձնի առաջընթաց ըստ դեպ, ծրագիրն արդեն նախատեսված
Այս ձեւով, խրատ է գծային,
քայլը մի քայլ է երկու քայլ երեք,
եւ տասներորդ քայլ է լինելու հետո իններորդ.
Սակայն ուսումնական գործընթացը տարբեր է, անձը կարող է անել,
առաջադիմական, գծային առաջընթաց, մեկ, երկու, երեք եւ հետո անցնել տասներորդ.
ուսումնական ծրագրի մի կոկիկ ուղեցույց կառուցման գիտելիքներ հիմնված նախորդ փորձը:
Բայց եթե ուսուցումը բնութագրվում են այնպիսի բազմազան եւ անհատական ​​վարույթների,
ինչու ստիպել, որ հասնել նպատակներին:
Սովորաբար կրթական նպատակներն այսօր աշխարհում սահմանված են դուրս ուսանողի, երեխան:
«Նա / նա ակնկալվում է լինել լավ քաղաքացի»: «Նա / նա պետք է կարողանա մասնակցել այս մրցակցային հասարակության», եւ այլն,
Հետեւաբար, երեխան սկսում է հասկանալ, որ մարդու գործողությունները չեն ծնվում են ներքին ուժով,
կամ դրա հետ կապված բնության, այն ընկալմամբ, մի զգայունության կյանքի համար,
սակայն, որ դրանք հիմնավորվում են ինչ - որ բան, որ դրսից. Ես ուսումնասիրել է հանձնել քննություն,
Ես չեմ կարդում է սովորել, ես չեմ մտածում, կենդանիների, քանի որ ես սիրում եմ նրանց,
Ոչ, ոչ, պարզապես հիմա կենդանիները չեն ենթարկվում, այլ բան է.
Եթե ​​ես չեմ ակտիվանալ նրանց հետաքրքրությունը, եթե ես չեմ զարգացնել իրենց ստեղծագործական տարածքները, ես առաջացնող ռոբոտներին եւ նպատակներ
եւ, հետեւաբար, որոշ 60 կամ 70 տոկոսը երեխաների հետ մի հրաշալի ներուժ կմնան ետեւում.
- Կրկնել կրկին.
«Actinium AC 3 մետաղական" "
Կրկին
«Actinium AC 3 մետաղական"
Actinium AC 3 մետաղական,
Actinium AC 3 մետաղական "
Ես դա, քանի որ դա ինչպես ես ստանում մրցանակը, ես կասեմ, որ մեքենան նման է եւ այդպես.
Իսկ եթե դա նշանակում է, որ պետք է շահարկել, թե որ ես պետք է քայլ է դարձնում,
որ ես պետք է ստել ու տրորում է ով է կողքիս, ես չեմ հետաքրքրում.
Ինչ ուսումնական հարաբերություն է դա տանել. Որ սահմանում շեշտը ստանալու արդյունքները.
Քանի որ մեծանա, դպրոց եւ հասարակությունը քշել մեզ վերցնել արտաքին պատճառաբանություններով հասնել մեր նպատակներին,
եւ մենք հազիվ ընկալել էսինչը անել առանց ակնկալիքի ինչ - որ բան վերադարձնել,
թե իրենց հաճույք է:
Սակայն մի փոքր երեխան նպատակ չունի ոչինչ,
նա պարզապես վայելում մեծանում է, նա քայլում միայն հաճույքը քայլում եւ ուսումնասիրել,
եւ դա բերում է իր զարգացման համար,
նրա մոտիվացիան չէ վերջնական նպատակը, ոչ էլ արդյունքում, դա այդ գործընթացում:
Դա նշանակում է, որ մենք չունենք կոնկրետ նպատակներ վերաբերյալ Մանկական կյանքին,
որ նրանք պետք է սովորեն որոշակի բաներ, որ նրանք պետք է վարվեն որոշակի ճանապարհ, նրանք, ովքեր չեն մեր նպատակները.
The ծրագրերը, որ մենք կարողանանք այստեղ մի ծրագիր է, որը կենտրոնանում է մի գործընթացի,
եւ այն, որ երեխան, ով զբաղվում են այդ գործընթացը, որ նա ունի այն, որ նա գիտի այն.
Հետեւաբար ուսուցիչը չէ աստղը, որ ցույց են տալիս,
եւ բովանդակության չէ հերոս, որ գլխավոր դերը խաղացող դերասան է երեխան, որը,
ուղեկցվում է չափահաս, որը հանդես է գալիս որպես միջնորդ,
ուժի մեջ է ինչպես գիտելիքների եւ իմացության բուն entices եւ գործում է այն սեփական.
Եվ դա, ինչպես ես ասում, թե ինչպես է երեխայի սեփական ժամանակը չէ հարգել
Ես նկատի ունեմ, որ ոչ մի էական ճնշում պարտավորեցնող երեխային հասնել որոշակի նպատակին որոշակի ժամանակահատվածում
Եթե ​​մեկը իմ նպատակներից է, որ նրանք պետք է սովորեն գրել իրենց անունը այդ ժամկետի
Ես պատրաստվում է անհանգստություն եւ ոչ թե տեսնելով, որ երեխան, ես միայն տեսնում նպատակին,
եւ ես փորձում եմ հարմարեցնել երեխային նպատակին.
Եթե ​​այն, ինչ ես ուզում, որ երեխան սովորել եւ ապրել,
ասենք, տարերայնորեն, նա պատրաստվում է վերցնել այն բոլոր մինչեւ դեպքում
եւ ես չեմ կարող անհանգստանալու մասին, եւ մենք պետք է կարողանանք հոսքը եւ վայելեք գործընթացը.
Ի վերջո, ոչ միայն երեխաները վայելում են այդ ամենը: - Ես նկատի ունեմ, որ 20 տարի անց
նրանք ստիպված կլինեն փայփայած հիշողություններ են իրենց schooldays, ինչը շատ -
բայց նաեւ կատարել ավելի լավ է,
եւ ավելի լավ երկարաժամկետ արդյունքների
- Micaela, ասեք ինձ, թե ինչու ես այդքան համառ այդ ելույթում.
- Որովհետեւ ես ուզում արտահայտել եմ, գրեք, թե ինչ եմ մտածում, ինչ ես զգում.
- Իմ սիրելի, բոլորը սիրում անում այն, ինչ զգում է, եւ մենք հաճախ ստիպված են անել բաներ, որ մենք չենք ուզում.
- Ոչ, ես ցավում եմ, բայց ես չեմ համաձայն
- Լավ, ես հասկանում եմ ձեզ, բայց ... - Լսիր Micaela, չեք ուզում ավարտել,
Ստացեք աստիճան, մասնագիտություն, լինել մեկը.
- Բայց ...
Ես արդեն am մեկին.
«Ըստ էության, կա միայն ակտը սիրող, (...): Դա նշանակում է տալիս կյանքը, մեծացնել իր կենսունակությունը.
Դա մի գործընթաց է, որը մշակում եւ ուժեղացնում է միաժամանակ. "
Այնպես որ, կան երկու հիմնական մանկավարժական ուղիներ.
Մեկը «Ես հարմարվել երեխային մշակույթի»,
իսկ մյուսը, որ ասում է, «Ես պետք է հարմարվել մշակույթը երեխային".
Այլ կերպ ասած, մանկավարժական աջ ու ձախ, այն է, որ պարզ է.
Ինչ որ տեղ մեջտեղում է սուտ ճշմարտությունը.
դպրության կառուցված իր հիմքերը եւ հիմնարար գաղափարի վրա, որ trascends բոլոր իր շրջանակը:
հասկացությունը, որ երեխաները կարող են դատարկ,
եւ հետեւաբար, նրանց անհատականությունը կարող է կոտրվել է եւ վերակառուցվել,
միջամտել ըստ արտաքին կարիքների համար
Երեխան արդեն դիտվում է որպես գիտահետազոտական ​​օբյեկտի,
մի առնետ ներսում ամենամեծ սոցիալականացման լաբորատորիայում պատմության,
, որի հիմնական նպատակն էր ձեւավորել մարդու.
Սա շատ մարդկային է, ոչ թե այն, համարելով, որ անտառը կարող է վնասվել, եթե մենք չենք հոգ տանել այն.
Թողնելով այն մենակ չէ, միշտ.
Բոլոր անտառը դեռ մնացել է, քանի որ մարդկությունը չի միջամտել.
Բայց մարդկությունը կարծում է, որ, ըստ միջամտում, այն կկազմի ավելի, ապա կանի դա լավ.
զաւակ պարունակում է բոլոր այն տեղեկությունները, որ լինելով անհրաժեշտ է զարգացնել:
մթնոլորտը, որ շրջապատում այն ​​ունի ամեն ինչ, որ այդ ծառը անհրաժեշտ է աճել,
բայց այս զարգացումը կախված է սերմերի ներքին կառուցվածքի:
Ամեն արձագանքը արտաքին պայմանների, նախատեսվում է ներսում յուրաքանչյուր առջեւ,
լինի դա ծառ կամ մարդն
ձեւավորումը կենսական օրգանների, ոսկրային կառուցվածքի, հյուսվածքների,
մեր հիմնական բնութագրերը
արդյունք են ներքին, անկախ գործընթացի
որը չի պահանջում մարդու միջամտության,
որի մայրը պարզապես ապահովում է հիմնական միջոցների, սակայն չի վարում:
Յուրաքանչյուր բջջային ունի ներքին կառուցվածք, որը թույլ է տալիս իմանալ, ակամա,
թե ինչ է դա անհրաժեշտ են բոլոր ժամանակներում, թե շրջակա միջավայրի, պետք է լինի այնպես, ինչպես,
այնպես բավարարել այն ներքին կարիքները, գենետիկորեն սահմանված,
այնպես, որ խուցը պետք է դառնա, թե ինչ պոտենցիալ կա.
Այլ կերպ ասած, խնդիրը կյանքում ապրել եւ կատարել տալ,
եւ որպեսզի դա անել, որ օրգանիզմը պետք է լինի որպես միջավայր, որը հարգում
եւ բավարարում է ներքին կարիքները.
Կար մի այգեպան, ով սիրում է բույսերի այնքան,
առաւ այդ հատուկ հոգ նրանց, որ շուտ նրանք սկսեցին բողբոջել, նա սկսում ձգվում են բխում.
Այսպիսով, ինչ է տեղի ունեցել. Նրանք բոլորն էլ դեֆորմացված կամ մահացել է.
Այլ կերպ ասած, աճում է բնածին, ոչինչ կարիք ձգվում.
Դուք չունեք այն դարձնել մի բան, դուք պարզապես պետք է համոզվեք, որ այն մատակարարվում է, թե ինչ է պետք.
Որպեսզի գոյատեւել այս բջիջը որոշակի կարիքները:
սնունդ, անվտանգության, եւ թերեւս առավել կարեւոր տարր է,
որը կազմել է բոլոր կենսաբանական էվոլյուցիան, հնարավոր է,
սեր:
Երբ բջջային ստացել այդ բոլոր ռեսուրսները, որ կարող են սկսել զարգանալ եւ fullfill իրեն.
Love անհրաժեշտ է բոլոր ժամանակներում ընթացքում զարգացման կյանքի
ընթացքում հղիություն այն ապահովում է ընկերության եւ պաշտպանության արգանդի
ապա գալիս է ֆիզիկական շփումը, զգացմունքային աջակցություն, արտահայտման, Ակնարկ, հնչյունները,
գիտակցելու, ընդունման, հարգանքն ու վստահությունը ուրիշների
Եթե սերը կենսական նշանակություն ունի զարգացման եւ ուսման,
ինչու ենք մենք սովորաբար փորձում է դաստիարակել սպառնալիքներով, պատիժ, լարվածության, մոռանալով բոլոր սիրո մասին:
Իսկ ինչ ենք մենք չափահաս անել.
Մենք պետք է նրանց անել այն, ինչ մենք ուզում ենք,
եւ դա, որտեղ պատիժների եւ պարգեւատրում եւ նյութական խրախուսում է սկսել:
«Ոչ: Ես կգնահատի ձեզ եւ փորձարկել ձեզ, եւ դուք պետք է անցնի քննություն, եւ եթե դուք չեք
այդ վատ արդյունքները կուղարկվեն ձեր տանը, եւ ձեր ծնողները պիտի հանդիմանել ձեզ, եւ ...
blah, blah, blah, կլինեն հետեւանքներ »:
Մենք չունենք հնարավորություն սիրել,
այնպես որ մեր սերը սովորաբար ծանրաբեռնված.
«Ես սիրում եմ ձեզ, եթե դուք համաձայն եք ինձ հետ, եթե ես չեմ սիրում եմ քեզ»: Սա սովորաբար ճանապարհը, որ մենք սիրում ենք:
Երբ անձը զգում unloved եւ զգում conflicted
նա նորից հորինում իրեն. Նա խոսում է իր անիրական.
ԵԹԵ ԱՄՈՒՐ Է ցավը, որը հետագայում իրականությունից չի դառնա.
Եթե ​​ես պարտավոր են իրականացնել մի շարք բաների
որի մասին ես ամենեւին շահագրգիռ
նույնիսկ, եթե ես վերուստ հիմնավորվում են մրցանակներ, punishmentes, նշանների կամ քաղցրավենիք,
իմ կարիքները կարող են տարբեր լինել:
Բայց ես չեմ կարող մասնակցել, իմ սեփական կարիքների, քանի որ ես պարտավոր եմ անել մի ուրիշ բան,
որով ես աստիճանաբար կորցնում են կապը իմ սեփական միջոցներով, իմ սեփական կենսական ուժի
Հիմնական կարիքները manipulated կողմից պարգեւներով եւ պատիժների:
Երբ մենք չունենք սեր ու պաշտպանությունը, մենք անում ենք ամեն ինչ, որպեսզի ձեռք բերել դրանք:
առաջացնող վարքի մեխանիզմներ, որոնք թույլ են տալիս գոյատեւել:
Մենք պայման ենք,
որ երեխան չի սովորում է սովորել, ոչ էլ ինչ - որ աշխատանքի համար հաճելի ու բավարարման,
նա անում է, որովհետեւ հակառակ դեպքում նա կորցնում անվտանգությունն ու սերը, նա զգում է, ինչպես մեռնում:
Բոլորը նրա վարքագծի դառնում պայմանավորված է վախի:
Ինչ տեղի է ունենում դպրոցներում այսօր, ընդհանուր առմամբ, այն տարածվում է վախի
Անձը սահմանափակ է, ոչ թե այլ ճանապարհով փուլում, եւ այդ սահմանափակումները, որոնք վախենում են, ինքն իրեն.
Մեր Կառուցվածքային մտքերից, երբ մենք ստեղծել են այն համոզմամբ,
մեր միտքը պետք է խուսափել մեզ լքելով այս հավատամքը միջոցով վախի.
Երբ մենք մոտենում Հեռավոր եզրին այն համոզմամբ, մենք զգում ենք վախենում.
Սա վերահսկողության մեխանիզմ, մի մեխանիզմ բարոյական manipulatation.
Եթե ​​դուք խելոք, ես դասարանի ձեզ լավ. Դա վարքային մոդել,
մեծ վարքային մոդելը, որը վնասել մեր հասարակության համար:
1913 վարքային մանիֆեստ նպաստել գաղափարի
եւ վարքագծային կանխատեսման եւ անցկացման վերահսկողության
միջոցով փորձերի հետ առնետների andwith այլ կենդանիների ու կոնդիցիոներներ,
գիտություն հասարակական վերահսկողության մշակվել,
օգտագործվում պլանավորման հիմքում ժամանակակից կրթական,
հրապարակայնությունը, քաղաքական քարոզչության, ռազմական ուսուցման եւ խոշտանգումների փորձը:
Զանգվածային մանիպուլյացիա է վախի:
Ամեն ինչ, բացարձակապես ամեն ինչ, որ մենք տեսնում ենք մեր աշխարհի, հիմնված է վախի
Վախ փոփոխության, վախը առաջընթացի, վախը լինելու իրեն,
վախը սիրող, վախը բացահայտել մեր իրական դիմակները է աշխարհում.
Այսպիսով մենք ստեղծել ենք մի հասարակություն, որտեղ մարդիկ աշխատում են աշխատանքով, նրանք չեն սիրում
պարզապես ձեռք բերել գումար, ինչպես նաեւ ձեռք բերել կարգավիճակ. Այլ կերպ ասած, մի հասարակություն ինքնախաբեություն.
«Ես ունեմ նման դիպլոմ, ես ունեմ նման կոչում, ես ունեմ»:
Իսկ որն է, ինչ իրականում disconnects մեզ մեր իսկական ինքնության,
այն, ինչ տանում է մեզ դեպի մեր վախի «Ես պետք է ձեւացնել, որ ես եմ»:
Երեխաները, ովքեր եղել են եւ դուրս այդ տեսակի դպրոցներ,
ուրախությամբ պատմում է մեզ, որ նրանք չեն զգում այդ ճնշումը,
քանի որ ամբողջ իրենց մանկության ու asolescence նրանք հայտնաբերել են, որ նրանք ինչ են իրենց սեփական
անձնական հաճույք է, որպես անհատական ​​բուժել համար անհատական ​​նպատակին.
Ինչ կարեւոր է դա ապրելու. Առանց դրա կյանք
պարզապես չարժե այն, է.
Իսկ երեխաները ցույց տալիս դա ապրելու, որը մենք չափահաս է կորցրել.
Հետեւաբար, առաջին հարցերը, որ պետք է լինի
Ես խնամում: Այս երեխայի կամքի ապրելու, թե ոչ?
Ես նկատի ունեմ, երբ երեխան լավ հոգ է տանում համար,
եւ դա նշանակում է, հարգելով իր կյանքում գործընթացներն ուղեկցությամբ առաջիկա մեծահասակների,
մի շարք սահմաններում, որը կօգնի նրան աճեցնել ուժեղ է, որտեղ երեխան լավ հոգ -
երեխան ուզում է կառուցել բաներ ուրիշների միջոցով սիրո.
Եթե ​​երեխան միշտ անում է այն, ինչ չափահաս պատմում նրան,
պահը գալիս է, երբ նա դառնում անջատում.
Սակայն, եթե նրանք սովոր են իրենց ազդակներ, նրանք մնում են կապված իրենց ներքին դիմակները,
նրանք գիտեն, թե ինչ են ուզում, նրանք գիտեն, թե ովքեր են.
Երեխաները նաեւ ձեզ ձեռքը եւ, փաստորեն, ցույց կտա ձեզ, ասեք, թե ինչ է պետք,
դա մի հարց է լսել նրանց, եւ համագործակցում է իրենց որոնման.
One նկարագրությունը կենդանի օրգանիզմների այն է, որ նրանք autopoietic,
օրգանիզմների հետ կարողությունը վերարտադրել իրենց continously,
եւ նրանց միջեւ հարաբերությունները երբեք ուսանելի է, բայց զբաղվում են կյանքից, տեղակայումը եւ առաջընթաց:
Այսինքն այդ բնույթի obeys ոչ մի արտաքին հրամանները,
սակայն բաղկացած է միայն կապված, գիտակից համակարգերի զարգացման ինքնուրույն ընթացքում ակնհայտ քաոսի:
Այլ կերպ ասած, խթան անհրաժեշտ չէ, մենք չունենք դրդել երեխա է.
Եթե ​​նրանք ուզում են անել մի բան, որ նրանք դա անում, եւ եթե ոչ, լավ է, որ նրանք չեն. Բայց պետք չէ շարժառիթներով
անել մի բան, որ նրանք կանեն նաեւ,
որովհետեւ, եթե նրանք պատրաստվում են անել լավ, թե ոչ:
Այն փաստը, որ նրանք կարող են ընտրել եւ իրենց տեղը instinctively ինչ նրանք իսկապես
է, խթանում նրանց բացահայտել սեփական, անհատական ​​նվերներ:.
Այն դառնում է ձեր սեփական պատասխանատվության, ոչ թե համակարգի պատասխանատվության.
Ես նկատի ունեմ, որ ես ուզում եմ, որ իմ սեփական պատասխանատվությունը
Իսկ երեխան տեղյակ այդ, քանի որ շատ վաղ հասակից.
բջիջները ունեն թաղանթ, որը բաժանում նրանց արտաքին միջավայրում:
Սա թաղանթ է semipermeable, ինչը նշանակում է,
որ այն թույլ է տալիս, թե ինչ է այն պահանջում է արտաքին, երբ անհրաժեշտ է.
Միակ պահանջը, որ այդ ռեսուրսները հասանելի է դրսից,
բայց whithout ստիպելով նրանց, եւ խախտել է բջջային անվտանգությունը եւ բարեկեցություն:
Այսպիսով, օրգանիզմը կարող է ստեղծել իրեն, կատարել է իրեն:
Ահա թե ինչպես ենք մենք սովորում մշակույթից:
Բանավեճը միջեւ, թե ինչ է բնածին եւ ինչ է ձեռք չունի վերջնական պատասխան,
որովհետեւ երկուսն էլ գործում են բարդ փոխազդեցություն, որը պահանջում է սեր ու հարգանք:
Ուստի այն միջոցով ստեղծագործության, որ օրգանիզմ արտահայտում է իրեն,
Այն սահմանում է մի բան, որ կառուցել, միաժամանակ հարգելով իր կարիքները.
Հիմնական հասկանալու է, որ փորձում է տարբերել
ինչ պահը այն է, ինչ պետք է, թե ինչ է ուզում, ինչ է ակտիվանալ այն առավել.
Քանի որ, ի վերջո, այն երեխան, ով կլինի այդ քայլերը, եւ ոչ ոք չի սովորում են ուժի
Learning չի գեներացվել է ուժի մեջ.
Մանկության այնքան շատ գեղեցիկ է, որ մաքուր ուրախություն.
Սա է պատճառը, ես կարծում եմ, որ որեւէ
կրթությունը լավ է, եթե այն nurtures որ ուրախությունը, երեխայի կամքը ապրել
- Ճիշտ, երեխաներ, վերջնական քննությունների հաջորդ շաբաթ
Դուք կարդացել գիրքը? Այն կարճ էր, այն էր, կարճ.
- Ես չեմ, Miss, տարվա գրեթե ավարտվել է. Ես այն. Ինչ եմ ուզում դա. Ես ուզում եմ լինել ballerina.
Այս ամենը շատ ցանկացած օգտագործման ինձ. - Իհարկե, ոչ, ոչ, եթե ballerinas չեն սովորում.
- Դա օգտակար կլինի ինձ համար, ես ուսումնասիրում marketing, այնպես որ ես help me.
- Դա ոչ մի օգուտ ինձ էլ, Miss.
Ինչու մենք պետք է ծախսել տարի ուսումնասիրել իրեր, որ չի օգտագործում որեւէ մեկին.
- Դա ճիշտ է, ոչ մի օգուտ է. - Նման է I wrote.
- Դա նամակ, again! Դադարեցնել այն երեխաները. - Ինձ հետաքրքրում է նամակում:
- Տեսնենք, shh, հե՜յ հե՜յ հե՜յ, եկեք տեսնենք, (գոռում, քննարկում)
- Դուք, եւ դուք, հե՜յ աղջնակ, ես խոսում եմ ձեզ.
Է երկու շատ անշնորհակալ. Ձեր ուսուցիչները պայքարում են օգնել ձեզ գոնե
պահպանում մի բան է, բայց դուք պարզապես չեմ մտածում.
- Հիմա, հիմա, դադարեցնել այն. Mariela բավարար, լսել ինձ. Տեսնենք, shh. Հանգիստ.
- Հիմա, Martin, խնդրում եմ բացատրել, որ նամակում ինձ. Դու էլ, Micaela.
Նրանք խոսել անունից իրենց դասընկերների, ինչպես սարսափելի էր.
- Ես համաձայն եմ նաեւ, կարոտում, բայց ինչպես Դուք ասացիք,
(Bustle)
- Ինչ եք ուզում Խուան.
- Կարող եմ դուրս գալ մի րոպե, խնդրում եմ. - Ոչ միայն տասը րոպե գնալ, նստել, եկեք շարունակենք. Խնդրում եմ:
- Տես, թե ինչպես ենք մենք բոլորս տարբեր ենք. Նա չի հետաքրքրում, նա մի ամեոբա.
- (Ծիծաղ)
"¡Feel քո հոգին, լսեք ձեր սրտին»:
Ինչու է այդքան անհրաժեշտ է առանձին երեխաների տարիքի.
Քանի որ մի ենթատեքստ հետեւում է, այն է, որ
երեխաները նույն տարիքի են նույն affinities,
նույն հնարավորությունները, նրանք ունեն ... նրանք բոլորը նույն.
Իհարկե, եթե դուք տեղադրել մի փոքր երեխային մի միջավայրում, որը ստիպում է նրան, որ ինքը նույնն է բոլոր մյուսների,
եւ ձեր բոլոր ջանքերը գնալ դեպի դարձնելով նրան հավատում է,
երեխան կզգա նույնն է եւ ձգտելու է վարվել նույն, նա homogenize.
«Այս երեխան խոսում է, շատ է, որ պետք է հանգիստ, այս երեխան խոսում է շատ քիչ,
նա պետք է ավելի շատախոս, այս երեխան խաղում շատ քիչ է, նա պետք է խաղա ավելի.
այդ երեխան շատ ակտիվ է, նա պետք է լինի հանգիստ »: Ինչ նա անում է, որ միշտ էլ, կարծես, սխալ է,
թվում է, որ նա պետք է մինչեւ լինելով ստանդարտ երեխան ամեն ինչ անում է halves.
Մենք բոլորս միեւնույն է, որպես անհատներ, քանի որ կենսաբանորեն մենք տեսակներ,
այլ սոցիալական եւ մշակութային մենք տարբեր են,
եւ այս է misunderstood կողմից կրթության
Նրանք սովորում են տարբեր արագությամբ, նրանք տարբեր շահեր եւ խրախուսման,
դրանք վերաբերում են ուրիշներին տարբեր ձեւերով.
Բավական է մի քանի տարի առաջ, Gardner հայտարարել է, որ անձը չի կարող ունենալ լեզվական,
բանավոր կամ տրամաբանական - մաթեմատիկական հետախուզական, բայց որ նա ունի նաեւ մի շարք intelligences,
այդ թվում ամեն ինչ, հույզերի.
Բազմազանություն, մի կերպ, մասնավորապես նշում է մեզ, որ մենք բոլորս եզակի
Մենք եզակի որպես անհատներ, եւ մենք, որպես բացառիկ մշակույթի եւ հասարակության
To գնահատում այդ փաստը իրեն եւ օգնել երեխաներին հասկանալ, որ տարբեր
միջեւ մարդիկ են, թե ինչ է դարձնում կյանքը ավելի հետաքրքիր է.
Ինչպես կարող ենք հասնել այդ արժեքին բազմազանությունը, եթե մենք նույնիսկ չեն հասկանում նաեւ մեծահասակների:
որ ունենալով հավասար իրավունքներ չի նշանակում, որ մենք բոլորս պետք է անել նույն բանը:
Այսօր շատ երեխաներ շահերի եւ behaviors տարբեր ինչ է սպասվում
են ախտորոշվել հոգեբուժական պայմաններին
Ինչպես կարող ենք վստահ լինել, որ մենք չենք mistaking մանկական բազմազանությունը Հիվանդությունների:
Դա իսկական համաճարակը, որը քմահաճույք,
որոշ ոլորտներում շուրջ 10% - ը դպրոցականների
որոնք սպառում psychotropics իրենց ենթադրյալ hiperactivity.
Hiperactivity չի neurologically ապացուցված է գոյություն, այն չի էլ եղել ապացուցված է հիվանդության.
Պարզապես, քանի որ դուք տեղավորվում է որոշակի ախտորոշման չափանիշները, մեկ ուրիշը որոշի դուք hiperactive,
որ դուք շնորհալի,
կամ շրջանակներում ընդունված սահմաններում նորմալություն այնպես համարվում խելացի.
Կամ երեխաները շատ ավելի hiperactive հիմա, քան առաջ, որը ես հակված կասկածում, քանի որ եթե այդպես է
Մենք պետք է հարցնել ինքներս պատճառը խնդրի եւ ինչ ենք արել
երեխաների համար է նման. Կամ, մյուս կողմից, նրանք նույնն են, ինչպես նախկինում.
So ... ինչ ենք մենք արել, որ մենք կարող ենք կանգնել նրանց.
- Miss, կարող եմ գնալ եւ ստանալ կավիճ.
- Ես ասել թիվ
- Miss, ես կարող եմ գնալ զուգարանը.
- Սպասեք, մինչեւ breaktime. Ոչ:
Երբ երեխան պիտակավորված hiperactive, իր ամբողջ մթնոլորտը դառնում է ներգրավված,
փորձում է դանդաղ նրան ցած, փորձելով հանգստացնել նրան, փորձելով հանգստացնել նրան,
բայց դա պարզապես իմ երեխան ավելի լարված
Հետեւաբար, դուք պետք է հասկանալ, որ այն ժամանակ, երբ մենք դառնում ենք պիտակավորված է, Փաստորեն մենք typecasted,
եւ մեր թեւերը, որոնք բնօրինակը, այնպես որ մենք կարող ենք հասնել մեր առավելագույն ներուժը.
Ավանդաբար the IQ թեստը օգտագործվում է չափման հետախուզական մի գծային ձեւով:
Նմանապես, քննությունները միջոցառում կատարում է որոշակի պայմաններով:
Սակայն այդ մեթոդները գնահատման չեն մտածում է մի քանի տասնյակ փոփոխականների, որոնք
զարգացման բարձր կամ ավելի ցածր աստիճանով եւ կենսական նշանակություն ունի կրթության
Մարդը մի ամբողջություն է, եւ պահանջում է գլոբալ տեսլականը, համապարփակ, ամբողջական կրթական
Ամբողջական ըմբռնում առաջարկում է, որ դա հնարավոր է մշակել մի տեսակ միավորում հետախուզության,
քանի holism պարզապես տեսլականը թ.
Մեզ, պահպանելով հավասարակշռությունը միջեւ, ինչ մենք անվանում ղեկավար, սիրտ ու ձեռքերը,
նշանակում է, որ կարող է մշակել հավասարակշռված մարդը, այսպես խոսել.
Եվ վերջում, մենք անընդհատ կրկնում են նույն բանը կրթության, fragmenting տարածքներ.
Այստեղ մենք ուսուցանում Գիտություն, այստեղ մենք ուսուցանում սոցիալական հմտությունները, այնպես, ապա դա ոչ մի համապարփակ կրթություն.
Եկեք պատկերացնենք, որ Մարիա ծնողները want նրան ունենալ համապարփակ կրթություն,
որպեսզի նրանք ուղարկում նրան մի եռալեզու համապարփակ դպրոց,
որտեղ նա ունի բոլոր տեսակի սպորտի, ավելի քան տասը գիտական ​​առարկաների,
համակարգչային սենյակ, lab:
Նրանք իրականացնում են ամսական ակադեմիական էքսկուրսիաներ:
Շախմատ սեմինարներ, դրամա, Արվեստ, Երաժշտություն, Պար, չմուշկներով սահելը, մի ֆերմայում, կարատեի, յոգայի եւ meditation:
Inside որքան outisde դպրոց,
համապարփակ կրթություն չի համապատասխանում գումարի ռեսուրսների կամ առարկաների,
բայց գլոբալ մոտեցման:
Քանի որ այն գործում է ինտեգրված վայրերում,
ոչ segmented են ինչպես ավանդական կրթության, որտեղ նրանք են մտածում իսպաներեն, կամ նրանք են մտածում Maths.
Այլ ... Maths են պատմություն, եւ նրանք են, լեզուն, եւ աշխարհագրության միաժամանակ.
Դա տիեզերական կրթության, ինչպես MONTESSORI բացատրում է, որ ամեն ինչ կապված է ամեն ինչից.
Ուրեմն, եթե ամեն ինչ փոխկապակցված է, ես կարող ինչ - որ բան, եւ սովորում են այն,
եւ սովորելու են, եւ ես սովորել ամբողջ ժամանակ.
Ուրեմն, ինչ մենք պետք է անենք, որ թույլ կտա երեխաներին մասնակից դառնալ տարբեր փորձառությունների
Դպրոցի պետք է փորձեր դազգահ, մի նստարան բաց հյուրընկալող հնարավորությունների
գիտական, գեղարվեստական, մարդասիրական, բոլոր տեսակի փորձը,
եւ տեսնել, եթե դա ինչ - որ բան արթնացրեց նրանց.
Այս մեթոդի չկա հատուկ ուղին, ոչ մի ճանապարհ հետեւել, ճիշտ այնպես, ինչպես ոչ մի երկու երեխաներն են նույնական.
Եթե ​​մենք ուզում երեխաները ստեղծագործական կարողությունները, մենք պետք է, մի կողմից, թույլ կտա ստեղծել,
թույլ կտա իրականացնել այնպիսի գործունեություն, որը նրանք կարող են հանդես գալ ինքնաբուխ.
Art խաղում հիմնարար դերը այս որոնման ստեղծագործական եւ արտահայտվելու,
, քանի որ դա ձեւով, որը մենք հայտնի ենք մեր ստեղծագործական ու անհատականությունը:
Կարեւոր է, որ մեր գաղափարը արվեստի լինել բաց եւ չունեցող, ինչպես նաեւ հնարավոր է.
Այսպիսով արվեստի սուտ են շենքի տրամաբանության համայնքների նպատակով,
որ առումով, ինչ մենք հիմա անվանում մշակութային ոլորտներում, որոնք բխում են Գեղարվեստի
Այնպես որ մենք, ի կեսերին հայտնի մշակույթի
Մենք ստեղծում է ներկի եւ երաժշտության, այլեւ պարի, թատրոն, նախագծում, կառուցում,
պատմությունը, ասելով, քանդակագործության, գրականության, հումոր, խաղեր,
ամեն ինչ, որ առաջանում ինքնաբուխ մի երեխայի ստեղծումը.
Յուրաքանչյուր ոք արտահայտվում են իրենց ներքին ինքնակառավարման արվեստի միջոցով.
Art չի աշխատում որպես գործիք, ոչ էլ որպես ուսուցման միջոց. Art ինքնին
վավեր բավարար է օգտագործվել որպես ուսուցման գործիք.
Այս ձեւով, արվեստը եւ իրավունքը. Եթե ​​դուք չեք կարող մուտք գործել արվեստի, դուք չեք կարող մուտք գործել անբաժանելի կրթություն.
Կարծում եմ, որ զգացմունքները ձեւավորելու հիմք դարձնելու կյանքի թըխկ, հույզերը քշելու մեզ,
նախքան որոշում կայացնելը, ես զգում.
Մեզ պետք չէ նախագծել որոշակի դպրոց է «հուզական կրթության մասին»,
դեռ պետք է հաշվի առնել, որ անձը հանդիսանում է էմոցիոնալ էակ
եւ որ մեր զգացմունքները բարդ են. Երբ մենք գործ ունենք հարաբերությունները, սովորելով համատեքստերի,
Մենք արդեն գիտենք, որ զգացմունքներով պիտի գեներացվել, մենք պատրաստվում ենք զարգացնել այդ զգացմունքներով.
Ոչ մարդը կարող է ապրել են անտարբերության եւ մոռացության,
մենք պետք է սեր, ջերմություն, ընդունման, այլ մարդկանց.
An էմոցիոնալ կայուն, առողջ եւ հավասարակշռված մեծահասակների կարող է միայն գոյություն ունեն, երբ,
ինչպես մի երեխա, նա հակված է շատ սիրո եւ բուժվում բազմաթիվ համբերության եւ ջերմություն.
եւ որ նա զգում էր, որ սեր եւ համբերություն:
Մեկը հիմնական գործոնները, այստեղ ուշադրություն. Լսելու, ուշադրություն.
Բայց ոչ թե բանավոր ձեւ ուշադրության, ֆիզիկական է, որ աջակցում է, sustains.
Ոչ միայն նրանք զգում սիրում, ընդունվում է,
բայց որտեղ նրանք սովորում են արտահայտել իրենց զգացմունքները.
Երբ նրանք գիտեն իրենց զգացմունքները չեն հարգվում, նրանք ոչ մի խնդիր հայտնել նրանց.
Ես խոսում եմ շատ այս մասին իմ ուսանողների. Միգուցե դուք չեք ունենա աշխատանք,
գուցե ձեր միջավայրը չէ վերեւ խազ, բայց եթե դուք գիտեք,
ինչպես կարգավորել ձեր զգացմունքները, անշուշտ դուք ձեզ կզգաք ավելի հարմարավետ, չէ?
Որպես մարդու, որպես մարդիկ,
դա կարեւոր է, որ երեխաները պետք է կարողանան կապել իրենց ներքին դիմակները,
թե ինչ են զգում, որ նրանք պետք է ճանաչեն, թե ինչ է այն, որ նրանք զգում.
Իմանալ արժանիքներ ունեն. Նրանք պետք է իմանան, թե ինչ կարող է առաջարկել մարդկության
Նրանք պետք է կարողանան մշակել ինքնակառավարման գիտելիքների փոխարեն
նայելով դեպի դուրս ամբողջ ժամանակ, քանի որ եթե դուրս
կարող ապահովել լուծում է մեր բոլոր խնդիրների Այն սովորում ենք ներսում իրեն.
Սովորում ճանաչել յուրաքանչյուր գործիք ունենք մատչելի, այնպես ...
հիմնականում որոշելու սեփական ճակատագիրը:
Այնպես որ յուրաքանչյուրը կարող է իմանալ, որ ճարտարապետը սեփական ճակատագիրը, ընտրած իրեն.
- Martin, Martin. Մենք չենք ուզում հեռանալ դպրոցը հավանում են սա:
- Ես չեմ ցանկանում հեռանալ դպրոց "նման" էլ է, բայց մենք պատրաստվում ենք կարդալ ելույթը Թեմա.
- My dear, շուտով դուք պետք է դուրս այնտեղ, ապա պետք է ընտրել կարիերան
որոշումներ ընդունել, պատասխանատու.
Դուք չեք կարող գնալ fooling շուրջ երեխայի պես.
- Լավ, լավ ... Fine. Perfect.
- Իսկ երբ եք մարդկանց սովորեցնել ինձ, թե ինչպես է ընտրել:
«... Կրթություն առանց ազատության արդյունքները կյանքի unfulfillment».
Կյանքը լի է տարբերակներ, եւ մենք պետք է սովորենք անել ընտրություն:
Այդ իսկ պատճառով կազմակերպությունը բոլոր ուսումնական նյութերը հնարավորություն են տալիս երեխաներին սովորել, թե ինչպես ընտրել.
An միջավայր, որ հարգում են իրենց կարիքները, որը թույլ է տալիս նրանց շարժվելու, որ պարունակում է մի շարք նյութերի,
որը թույլ է տալիս հայտնաբերել, դիպչել, հետեւել իրենց ազդակներ, առանց որեւէ մեկին փորձում է սովորեցնել նրանց.
Որտեղ աշակերտները կարող են ընտրել առարկաները չեն ուզում վերցնել,
նրանք չեն ցանկանում, որ մի տարածք է, որտեղ նրանք կարող են առաջարկել իրենց սեփական գեներացվել գործունեությունը.
Բաց դպրոց, դպրոց, որտեղ ուսանողները կարող են պատասխանել մեկին,
որտեղ յուրաքանչյուր եւ բոլորը կարող են իրենց ինքնուրույն.
Հետեւաբար, նա, ով ցանկանում է, կարող է մտնել այստեղ, կամ այստեղ:
Այսպես, տարբեր տարիքի երեխաների համար անհրաժեշտ է մուտք գործել ամեն ինչ ըստ իրենց սեփական շահերին.
Freedom սովորելու, թե ինչ են ուզում իմանալ.
սովորել իրենց համար ցանկալի տեմպով, եւ ոչ թե այն, ինչ սովորել են, որ չեն ուզում սովորել.
Ընտրելով ինչ են անում, օգնում նրանց հասկանալ, թե ինչ բան նրանք պետք է ընտրել.
Մի կերպ նախագծերն իրենց թույլ են, փորձել բազմաթիվ տարբերակներ,
եւ, վերջապես, վերջում իրենց հետ, նրանք ունեն հստակ պատկերացում են.
Երեխան աստիճանաբար գտնում է, որ ճանապարհ է իր ապագա կյանքի համար, համոզված է, որ այն, ինչ նա դառնում է,
թե արդյոք կոշիկը վաճառողն կամ բժիշկ, նա կանի նաեւ
եթե նա դա անում է այնքան սեր, հմտություն եւ նվիրվածությամբ, ինչպես հնարավոր է. Հասկանում եք?
Որեւէ մեկը չի կարող իմանալ ազատության տեսականորեն, ապա, ըստ թողնելով դպրոցը,
դառնում անվճար. Երեխաները պետք է զերծ լինի դպրոցում.
Եթե ​​մենք չենք կարող որոշել, թե ինչ ենք ուզում զգալ, թե ինչ ենք ուզում անել կյանքում,
մենք շատ սահմանափակ է, երբ խոսքը վերաբերում է սովորում:
Միայն այն ժամանակ, երբ դուք ունեք ինքնավարություն, եւ կարծում եք, որ ձեր ինքնավարությունը է հարգել
որ դուք գիտեք, թե ինչ եք ուզում.
Հիմնականում երեխաները չեն հասնելու այդ մակարդակները անկախության
ով է կախված այլ անձանց,
երբեք ինչ են ուզում, սակայն, թե ինչ այլ մարդիկ ուզում են անել.
Նախ անհրաժեշտ է իմանալ, թե ինչպես կարելի է լուծել իրավիճակը ձեր սեփական.
Եւ այդ գործընթացի պատասխանատվությունը հայտնվում.
Ես ընտրել եմ, ես ձեռք բերել, եւ դա դառնում է ցիկլը ...
«Որոշում կայացնելու, կլինի իշխանություն, ազատություն կառավարում"
Եվ հետո պատասխանատվության, Դուք կարող եք, ապա ձգտում է դեպի ճշմարիտ ազատություն.
Թերեւս ամենամեծ մարտահրավերը, որ մենք կանգնած մեր միտումը կառավարել երեխայի գործունեությունը:
Միակ ճանապարհը, որ մենք գիտենք, թե ինչպես դաստիարակել է ասել, մյուսներին, թե ինչ անել, եւ ինչպես դա անել:
եւ մենք ունենք մի քանի հնարավորություն, որոնք որոշումներ կայացնելու մեր սեփական:
Ես հաճախ եմ դասի, խնդրելով նրանց, թե ինչ են նրանք զգում անում, եւ նրանք չունեն գաղափար.
Նրանք շատ սովոր directivity դասարանում, «մենք պետք է դա անել, մենք պատրաստվում ենք դա անել»:
Քանի որ ընդհանուր առմամբ, որ ուսուցիչը uccustomed լինելու, ով ղեկավարում է ամեն ինչ:
Մյուս կողմից, այս կերպ մենք երեխան ակտիվորեն մասնակցել.
Ուսուցչի ովքեր այլեւս չեն տալիս դաս, սակայն, որ շարժվում ենք խմբից խմբին առաջնորդել, օգնելով.
Ով լսում է նրանց, եւ ապահովում է տարածք նրանց աճել:
Ուսուցիչը է առաջարկություններ, նա չի պարտադրել, նա առաջարկում է.
Դա 's չէ, որ դուք ունեք իշխանություն է, եւ նա չի, այն մասին, տնկում զաւակ ի ուսանող,
այն համոզմունքը, որ ինքը պետք է լինի տերը իր կյանքի.
Բավական.
- Romero, դուք ունեք 3!
Մենք հավատում ենք, որ նշում է, լիովին սուբյեկտիվ է եւ fallible,
Նախ, այն պատճառով, որ ոչ մի երկու ուսուցիչների գնահատել է ճիշտ նույն ձեւով.
Այն պետք է լինի, որ երեխան ինքը, ով է գնահատում, ինչպես է զգում յուրաքանչյուր առաջադրանքի
եթե նա գոհ է, կամ եթե նա գտնում է, որ նա կարող է անել ավելի լավ.
Երեխան նաեւ վերահսկում է ուսուցման գործընթացը, նա վերահսկում է իր առաջընթացը,
նա գիտի, ուր է, ինչ միավոր է, թե ինչ է ձեռնարկ, որի մասն է գործընթացի
Նա գիտի իր ճանապարհը, նա գիտի. Եվ դա ինքն ով tallies իր առաջընթացը այդ ճամփորդության
Նրանք որոշում են, նրանք ընտրում, երբ անցնում են, թե երբ պատրաստ են.
Չկա հեռանալու քննություն է, թե իրենք, թե արդյոք նրանք ծածկված
ամեն ինչ ըստ մանկավարժական դոսյե, որպեսզի նրանք կարող են, ապա ասել «Ես հեռանում».
Որոշ experiencies խոսել ընդհանուր մանկավարժական հաշվետվությունների, որոնք գործընթացը, կենտրոնացված,
մյուսները աշխատում են ինքնագնահատման եւ անընդհատ փոխանակման միջեւ ուսուցիչների, ուսանողների եւ ընտանիքի հետ:
Այս տեսակետից միանգամայն փոխում ենք մեր ճանապարհը հասկանալու գնահատման
Եթե մենք իսկապես հետաքրքիր է իմանալ `հարգելով մեր ժամանակին եւ քաջալերում,
դա հրամայական, որ մենք կասկածի տակ անհրաժեշտությունը քննությունների եւ դասարանների:
Չկան ratings տեսնել, որ ավելի լավ է, թե վատ,
կա ուղղակի հետեւել երեխայի զարգացմանը.
Դուք պահպանել երեխայի հուզական խնդիրներ, հասունության, սոցիալական, իր անկախության աստիճանը ...
Եվ դա այն է, ինչ առաջանում է, երբ մենք քննարկում ենք երեխաներին Մեր խմբի հանդիպումներում
Ինչ թիմին բաժնետոմսերի հետ ընտանիքների ժամանակ առանձին հանդիպումների հետ ընտանիքներում,
սակայն չկա գնահատման վերաբերյալ իրենց ուսուցման գործընթացը, իրենց վարքագիծը, կամ նրանց վարքագծի,
չկա իսկապես գնահատում այդ առումով. Մենք ուղղակի ուղեկցել նրանց.
School դառնում բաց տարածություն,
դպրոց է, որին դռների բաց է փորձի, պրակտիկայի, ինչպես նաեւ համայնքի
հակամարտությունների եւ իրավիճակներում իրենց համայնքի մի մասն դպրոց,
եւ այդպիսով դառնում կրթական կենտրոն, որտեղ մենք կարող ենք բոլորս սովորել միմյանցից:
Այս կերպ չկան տարիքային խոչընդոտներ կամ տարբերություններ զատել մեզ միայն փորձառություններ, որոնք ամրացնում են մեզ:
Դպրոցները պետք է նույնիսկ պատերը, իմ երազանքն է ամբողջ քաղաքում.
Ես նկատի ունեմ, որ քաղաքը երեխաների համար, որտեղ ամբողջ քաղաքը դառնում է ուրախ ուսումնական միջավայր:
Դե, սկսել, երբ դուք մտնում եք տեղյակ է սահուն ambience, այո, տեսակ հեղուկ եւ շատ հանգիստ է.
Որոշ ... կատարել բաներ, մյուսները փնտրում միջոցով աստղադիտակի, մյուսները կարդում է մի գիրք, եւ ետ կա
մյուսները իրականացնում են մի փորձարկմամբ. Խմբեր, փոքր խմբերի,
աշխատում, բայց շատ հստակ նպատակ, եւ իմանալով, թե որտեղ են գնում:
գյուղական դպրոցների, կամ հանրակրթական դպրոցներում
սովորաբար պարտավոր են աշխատել տարբեր տարիքի երեխաների, բոլորս միասին:
Շատերը կարծում են, որ սա թերություն,
այլ ընդհակառակը, ուսուցման ընդլայնումն է փորձի, հարաբերությունները եւ մարդկային արժեքների,
երեխաների համար, ինչպես նաեւ ուսուցիչների,
Սովորաբար այդ հեռավոր եւ սահմանային դպրոցները
ունեն միասնական կրթություն դա դժվար է գտնել քաղաքային դպրոցներում
որոնք պնդում բաժանում երեխաներին տարիքի:
Եվ այս temporality դպրոցում նույնպես մեզ առանձնացնել ուսանողներին
են սերունդների Այնպես որ այստեղ մենք ունենք 6 տարեկանների, իսկ 7s, այն 18s եւ այլն right?
Ողջ պատմության մարդկությունը մարդու մշտապես բնակվել intergenerational հարաբերությունները,
որտեղ փոքր նրանք կիսում բաներ Պապի, որ grandfaher է հոր, մի ընդհանուր խառնուրդի.
Ահա թե ինչպես է երեխան սովորել է, եւ նա շատ լավ իմացել ...
Նրանք չեն բաժանվել տարիքային խմբերի. Նրանք բոլորը միասին.
Այնպես որ, նրանք բոլորն էլ բարձրացա բլուրը միասին աշխատել միասին իրականացնում տարբեր ծրագրեր միասին.
Բոլոր տարիքի երեխաների, բոլոր միասին նույն միասնական դպրոց, այսպես խոսել.
Խառը տարեկան է բերում, որ հնարավորության էթիկայի զարգացման,
պարզապես միջոցով ամենօրյա փորձից. Դա կենդանի բան.
կան դպրոցներ ինտեգրված դասարաններ խմբավորման երեխաներին ամեն 3 տարին,
մյուսները երեխաներին, որքան 6 տարի տարբերությամբ,
եւ ինչ - որ մենք տեսնում ենք, նույնիսկ դեռահասների կիսվելով փոքրիկ նորերը, որոնք սկսվել:
Կան նաեւ շատ դպրոցներ, որոնք պահպանել շրջանավարտ մոդելը,
բայց որտեղ երեխաները կարող են փոխել խմբերի ըստ իրենց կարիքների եւ գործընթացների
Ընդհանրապես նրանք բոլորն էլ նույն տարիքին է, բայց քանի որ, այն պատճառով, որ իրենց հասունության, կան երեխաներ, ովքեր աշխատում են այլ թեմաների
երբեմն նրանք կարող են շփվել այլ երիտասարդ խմբերի եւ
- ին, ժամը մյուսներին հին խմբերի.
Երեխան, որը չի կարող զարգանալ մի կոնկրետ թեմայով կարող է անել մեկ այլ, առանց ընդհատումների,
դա նման է մի հոսքի ջրի, որը գտնում է, որ ռոք, բայց չի դադարում սպասել,
որ որոնման միջոց հոսքի է, եւ եթե այն չի կարող, այն աճում է եւ հոսում է դրան.
Եվ սա թույլ է տալիս, որ երեխան, ով ուժեղ է մեկ տարածքում, որպեսզի կարողանանք ցույց տալ բոլոր մնացածը,
եւ օգնել նրանց այդ թեմային.
Ընդ որում, նա կարող է օգտվել նրանց, ովքեր գտնվում են ուժեղ, այլ թեմաների.
Յուրաքանչյուրը կարող է լինել հերթական խթանը, բայց ճիշտ պահին ժամանակին.
Այնպես որ կան շատ տարբեր տարիքի երեխաների, ովքեր կարող են դառնալ
Հաջորդ խթան այլ երեխայի ուսուցման գործընթացում,
եւ ոչ թե պարտադիր խումբ կամ որեւէ կոնկրետ անձի.
Սա connexion նրանց միջեւ այնքան գեղեցիկ է, քանի որ հին են հոգ տանել փոքր նորերը.
երբ նրանք դուրս են խաղալ իրենց օգնել նրանց ստանալ փոխվել է, դնում նրանց կոշիկ կամ բաճկոնը.
Սա պարզապես մոտ սովորում է ապրել միասին, սովորում է ...
Այո, աշխատել որպես թիմի
Որն է նպատակը կրթության. Սովորել. To իմանալ, թե ինչ? Գիտելիքի.
Կամ ավելի է զարգացնել մարդկային ունակությունները, որոնք կարող են զարգացնել միջոցով վերաբերում ուրիշներին,
տեսանկյունից ժամանակի եւ ընթացքի մեջ, անում է, շփվել,
սկսած նայում ներսում եւ իմանալով իրեն,
- ից Love.
(Voices զբաղվելու հետ զրույցում)
- Ինչ ես անում. - Ոչինչ Sebastian, գնա հեռու.
- Ոչինչ. Դուք գրում ինչ - որ բան. - Մնա դուրս է.
- Դե, ես ուզում եմ իմանալ.
(yelling)
- Ինչ է տեղի ունենում այստեղ.
- Ոչինչ. - Ինչ նկատի ունեք, ոչինչ.
- Cristina, խնդրում ենք վերցնում նրանց. - Sebastian!
- Դուք մնա այստեղ, եւ դուք էլ.
Ինչ եք կարծում դպրոցը.
- Կարող եմ ասել մի բան. - Ոչ, հիմա Micaela. Սա ընդամենը քաոս.
- Ինչ եք ծիծաղում. - Ես ծիծաղում այդ պաստառների.
- Ինչ է սա?
- Դրանք մի քանի ամիս է, որ մենք ցանկանում ենք փակցնել պատերին, քանի որ մենք չենք կարող կարդալ պրն.
- Never. Ոչ նման.
Ինչ եք կարծում, դուք կարող եք անել այն, ինչ եք ուզում. Որ դուք կարող եք կախել է up?
Ոչ, տղաներ եւ աղջիկներ. Կան կանոններ դպրոցում.
Աշխարհը քաոսային, մեր կյանքի քաոսային.
Ահա թե ինչու մենք պետք է ձեզ մի խաղաղություն եւ հանգիստ է, որոշ պարզություն.
Դպրոցի, պարզապես ցանկանում է ապահովել ձեզ հետ, ինչ - որ հերթականությամբ, դուք հասկանում.
Order!
«Բոլոր կենդանի փորձ occurrs միջոցով խոսակցությունները, եւ սա, որտեղ մենք իրականում ապրում է առնում»
Կա միշտ վախենում է, որ ազատությունն ու պակասը իմաստով իշխանության, այլ ոչ թե authortiy ինքը,
չի առաջացնում indiscipline կամ անկարգությունների.
Ինչ է իրականում տեղի ունենում, որ կարգապահություն ... դպրոցները դարձել են կարգապահությունը
«Վարվել այնպես, Ես ուզում եմ նրանց պահում»,
բայց իրականում կարգապահությունը է ուսուցման եւ վարքագծի համար.
Դա նշանակում է, որ կարգապահ մարդ, մի անձ, ով սովորում է, որը սովորել կառավարել իր վարքը,
բայց externally, փոխարենը նա սովորում է կառավարել իր վարքագիծը.
Մենք կարող ենք տարբերակել 3 տեսակի կարգապահությամբ:
One է, որ ավտորիտար կարգապահությունը, որը սովորաբար բաղկացած է օրենսդրությամբ սահմանված կանոնների կողմից վերահսկող մարմնի:
գործող կարգապահությունը, որի կանոնները բխում արդիական փորձը,
եւ փոփոխվել եւ ստեղծել է խմբի կողմից:
Նման կարգապահության, բնականաբար, սահմանվում է համայնքի, քանի որ դա արդյունք է յուրաքանչյուր անդամի որոշմամբ:
Եվ վերջապես, մենք ունենք հետեւյալ կերպ Ավտո-կարգապահության,
ուր յուրաքանչյուր ոք գիտակցաբար կառուցում իրենց վարքագիծը:
Նրանք կամաց - կամաց սովորում առումով, մի վառ ու հեշտ ձեւով:
Եթե ​​բոլորս նստած, պարզապես անում է այն, ինչ չափահաս պատմում է նրանց կատարել
չի կարող լինել ոչ մի ուսուցման մասին սահմաններում էլ հարգանքի ուրիշների համար, որ պարզապես հնազանդությունը.
Այսինքն, եթե դուք սովորեցնել երեխաներին, որոնք հարգանք ուրիշների մի սահմանափակում,
որը թույլ է տալիս աշխատանքի, հնարավորություն է տալիս աշխատել,
նրանք հասկանում են, որ լավ վարք, ինչը խոչընդոտում աշխատանքը պետք է նշանակել: «Դա, դուք չեք կարող անել»:
Այլ կերպ ասած, գոյակցությունը կարիք չկա պարզաբանումներ.
Դուք չեք կարող աշխատել, եթե խումբը կողքին է անում շատ աղմուկ ու viceversa.
Իսկ փաստն այն է, որ երեխան սկսում է responsability համար հետեւանքներով ինքն արտադրում.
Նա, ով չի կարող զսպել իրեն, ով կարող է մտածել, որ կարող է խորհում,
չի, իսկապես պետք է արտաքին սահմանը, որպեսզի այն, ինչ նա ուզում.
Մենք չենք կարող ակնկալել, որ երիտասարդ մարդուն դարձնել բարեխիղճ որոշումներ, իր կյանքը, իր շրջակա միջավայրին, իր երկրի
եթե մենք միշտ որոշում, թե ինչպես նա պետք է հագնվում դպրոց,
թե ինչ պետք է իմանալ, թե ինչ պետք է անի իր կյանքում ...
Այս երիտասարդները պետք է կատարել ընտրություն մի հասարակության
որտեղ կանոնները շարունակում փոփոխվող ըստ բարձրացման նոր կարիքներին,
կարծիքներն ու ուղիները հասկանալու իրականությունը:
Նույնը կարող occurr դպրոցում
որտեղ կանոնները կարող են կիրառվել է ուսուցման կարիքների եւ կարծիքները երեխաների:
Դրան հասնելու համար անհրաժեշտ է, մենք պետք է կարծում, որ ուժային կառույցների դպրոցներում:
Պետք է լինի ոչ մի ուժ կառույց է բոլորին, պետք է լինի ակտիվ մարմինը,
վարչական, գործառնական, կազմակերպական, այո, բայց ոչ թե իշխանության կառուցվածքը.
Երբ դուք համարձակվում հարց է, որը բնորոշ հեղինակությունը
Դուք կարող եք դառնալ ավելի լավ դիրիժոր ողջ գործընթացի.
Երբեմն մենք խնդրում ենք նրանց կարծիքը
բայց, անկեղծ ասած, մենք իսկապես պետք է այդ կարծիքը հաշվի.
Ես ասում եմ «անում այն ​​միասին»: Մենք ունենք խնդիր, որ մենք ասում ենք, «Right, եկեք նայենք, այս միասին»
- Ինչ եք կարծում »,« Ոչ Եկեք նայենք այն միասին, եկեք մոտենալ իմ մտքի / ձեր գաղափարը առանձին ».
Ամեն ինչ բնույթ ունի համագործակցության միջոցով.
Օրգանիզմներին, որոնք համագործակցում են մյուսները, ովքեր գոյատեւել Լուս.
Նրանք, որոնք մտածում են, որ կարող է գոյություն ունենալ իրենց սեփական չեն գոյատեւել է բոլորի համար:
Հետեւաբար, այն, ինչ շատ կարեւոր է, թե ինչպես ենք մենք սկսում ենք ստեղծել լավ քաղաքացիներ են դպրոցի.
Հայեցակարգը մասնակցության պետք է սովորել է լսարանում, որովհետեւ դրանից հետո շատ ուշ.
Համար դա իրենք ովքեր են խոսակցությունները, թե երկխոսության, որոնք առաջացած խմբի մեջ,
ստանում է հասկանալ, թե ինչ է բացարձակ նվազագույն անհրաժեշտ
կարող են գոյակցել այդ համայնքում
Համակարգող կլինի այն մեկը, համոզվեք, որ ծրագիրը համապատասխանում է
բայց փոքր իրերը ներսում այդ ծրագրի ընտրվում է բոլորիս համար:
Երեխաները պետք է սովորեն աշխատել խմբերի, լսել ուրիշներին,
ընդունել տարբեր գաղափարներ, նույնիսկ, երբ նրանք չեն. Եվ չի լինի ուժեղ,
կարող են լուծել հակամարտությունները, որպեսզի խմբի որոշումները, համաձայն ...
Կարծում եմ, որ այն ժամանակ, երբ երեխաները զգում ապահով եւ հարգված ուրիշների կողմից, եւ գտնվում են ներդաշնակ եւ հավասարակշռված մթնոլորտում,
նրանք սովորաբար չեն փորձում դուրս սահմաններում.
հատկապես, երբ այդ սահմանները չեն ծագել են իրենց, որպես համայնքի
Օրինակ, եթե կա խնդիր, մենք պահել Ասամբլեա. Այնտեղ նրանք քննարկել հարցը,
բայց քննարկումը չէ, թե արդյոք խնդիրը դեմ կանոնների, թե ինչն է ճիշտ եւ ինչն է սխալ.
Նրանք քննարկել ակցիայի բուն, Կայուն զարգացում interrelationship.
Կան նաեւ պահեր օրվա ընթացքում, որտեղ նրանք հանդիպումներ, հավաքներ,
ինչ եք զանգահարել նրանց, որտեղ նրանք մի շարք որոշումների միասին. Որ
երեխաները, ովքեր հասուն է, եւ ցանկանում են մասնակցել, մասնակցելու.
Իսկ ժողովում facilitators չունեն ձայնի իրավունք: Երեխաները ունեն ձայնային եւ քվե, մենք միայն մի ձայն.
Այնպես որ, մենք մասնակցելու ժողովին, սակայն նրանք, ովքեր որոշում.
Որոշ փորձի ձեւավորել ուսանողական կառավարություններին շատ բարդ կառույցների,
մյուսները պահել շաբաթական հավաքների է տարրական դպրոցում,
եւ նույնիսկ քննարկում հանդիպումների միջոցով դիմել է կարիքներն ու կոնֆլիկտներ, որոնք առաջանում.
բոլոր նրանց, երեխաները որոշումներ նրանց իրականությունից, կանոնները, ի դեպ, նրանք զգեստ,
դերերը, որ նշանակում են իրար հետ, կրթական առաջարկությունների դասավանդվող առարկաների ծրագրերի,
, իսկ որոշ դեպքերում նույնիսկ որոշում, թե ով կկազմի խմբին ուսուցիչների ...
Սա կորցնել վախը, որ համարձակվում է հավասարակշռել կշեռքը, մի քիչ ավելի շատ է, եւ կարծում եմ, որ դրանով
երեխաների եւ դեռահասների շատ բան ունենք ասելու:
Ամեն ինչ տեղի է ունենում մի տեսակ քաոսի, եւ դեռ այն քաոս է կառուցողական է,
որտեղ մարդիկ Պահպանել լավ կապ, ըսենք, ի թիվս իրենց.
Մենք աշխատում շրջանակներում, նստած cushions կամ գորգերի են հատակին,
պատճենել երգ ու պար շրջանակների հնագույն ժամանակներից, որոնք տարածքները, որտեղ բոլորը հավասար են,
հավասարապես հետին, եւ որտեղ մենք բոլորս կարող ենք տեսնել միմյանց.
Այստեղ երեխաները քննարկել յուրաքանչյուր ուսումնական նպատակ,
քննարկում դրանք միայնակ, զույգերով կամ խմբերով.
Նրանք սովորում են օգնել եւ հոգ տանել միմյանց,
որպես կյանքի
Երբ երկու երեխա ունեն վիճել, դա «Հիմա տեսնենք: Սա եղավ նրա համար: Ինչ մասն ես խաղում այստեղ»
Այն նման admiting որ ունի նաեւ մասնակցել է խաղալ մի հարաբերություններ.
Միջնորդ որ իրենք կարող են անել այն գործը, որ ամեն մեկը պետք է
պատասխանատու են իրենց հերթին են հակամարտության.
Հասկանալ, որ նա գտնում է ինքն է ճիշտ, ճիշտ այնքան, որքան ես անում.
Եվ հետո, լավ, թե ինչպես կարելի է հասկանալ միմյանց.
Նա կլինի մեկը, ով կարող է հաշտեցնել խոսակցությունները, փոխանակման եւ
ջերմություն դեպի ուրիշ մեկը, ով կկառուցի պարտատոմսի այդ օգտակար կլինի նրանց այնպես, կյանքի համար.
մեծ մասը, այդ փորձը, այնպես էլ կամ դուրս է,
ստիպված են տեղի դուրս համակարգում, քանի որ նրանք չեն, եւ բացառվում է, որ
Որոշ դեպքերում երեխաները կարող է բաց քննություններին արդարացնել իրենց ուսուցման,
բայց մյուսներից, նրանք թույլ չեն տալիս ստանալ ցանկացած վավերացման իրենց գիտելիքներով:
Իսկապես անհրաժեշտ է, որ ընդամենը թուղթ պետք է, ինչ մենք գիտենք:
Մի աստիճանի ապացուցում է, որ մենք ավարտել ենք մեր ուսումը հաջողությամբ:
Արդյոք ամբողջական կամ հաջողակ կրթության գոյություն ունի:
Այն ոչ մի կապ չունի հետ իմանալով, որ երկու գումարած երկու հավասար է չորս,
այն պետք է անել, որ կարող է բացահայտել ձեր իրական կրթական ձեր առաքելությունը կյանքում.
Երբ դուք վստահ, դուք կարող եք փակել ձեր աչքերը, մի խորը շունչ, եւ դուք պարզապես իմանալ, թե գնալ.
Կրթություն երբեք չի ավարտվում, քանի որ էությունը նոր կրթության ինքնուրույն կրթություն.
Իսկ վերջնական խաղ է, որ ուսանողը դառնա իր սեփական ուսուցիչ
Նա սովորում է, եւ իր համար:
Եւ նա սովորում է արտաքին աշխարհից. Կրթություն դառնում է անընդհատ հոսքի միջեւ դրսից եւ ներսից,
Աշակերտ պարզապես մեկը, ով ստանում է, նա նաեւ դառնում է աղբյուրը:
Հետեւաբար, այդ միտքը, որ drummed է մեզ դպրոցում,
«Ուսումնասիրել այնպես, որ դուք ձեռք բերել մի բան, որ դուք դառնում մեկը կյանքում»,
«Ուսումնասիրել որպեսզի ձեռք բերել խթանումը»
«Կրթություն միակ ճանապարհն է հասնել սոցիալական եւ տնտեսական աճը», չէ որ ճիշտ
Մի քանի տասնամյակ առաջ, մի հոսք քննադատության դեմ դպրության առաջացել:
Ուսուցիչներ, ուսուցիչներ, սոցիոլոգներ պահանջում կրթություն դուրս հաստատություններում,
ընթացքում ընտանիքի եւ սոցիալական միջավայրում:
Այդ կարծիքները տեղիք տվեց տնային դպրության, դպրության whithout դպրոց,
եւ ժամանակի ընթացքում, տարբեր ձեւեր ինքնորոշման կրթության սկսեց զարգանալ,
ինքնակառավարման ուսումնական ցանցերի եւ կրթության միջեւ հասակակիցների:
Մենք փորձում ենք սովորեցնել նրանց միջոցով ամենօրյա կյանքում, նրանք ճամփորդում մեզ հետ, նրանք ուղեկցել մեզ տարբեր միջոցառումների.
Գործունեությունը տեղերում նորմալ հայտնի է որպես «աշխատատեղեր», որտեղ տղաներ եւ աղջիկներ են, հաճախ բացառվում է.
Առավելությունները, որոնք բավականին հզոր առումով ինքնակառավարման բացահայտման,
եւ վերականգնման ինքնավարության եւ ինքնավստահությունը.
Ես տեսնում եմ, որ նա շատ ավելի վստահ, թե ինչ է ուզում, նա ուսումնասիրում է շատ ավելի, նա ուսումնասիրում է այն պատճառով, որ նա վայելում ուսումնառությանը.
Մենք հավատում ենք, որ կրթության տեսակի առանց Դպրոցի, որ մենք առաջարկում ենք,
կարելի է համարել համատեղ ինքնակառավարման ուսուցման,
կամ ինքնակարգավորվող ուղղորդված ուսուցման կամ անվճար ուսուցում.
Իհարկե, կան նաեւ բազմաթիվ ձեւեր տնային դպրության կամ դպրության առանց դպրոց ընտանիքներում այդ պրակտիկան են:
From փորձի կողմից իրականացվող մանկավարժներին եւ դասախոսներին,
նույնիսկ կրոնական ընտանիքների եւ բնակիչների սահմանային մշակույթների
Այդ փորձը հարստացնելու կրթական բազմազանությունը եւ կարգով, որով մենք հասկանում ենք, սովորում,
սակայն հասնելու բոլոր ձեւերը կրթության կարիք ունեն, նրանք պետք է լինեն ազատ
Կարծում եմ, որ դուք պետք է ստիպել այն, ազատությունը չի կարող ստիպել,
բայց տարածքները դրա համար կարող է բացվել մինչեւ որպեսզի նրանք համարվում են ընդունելի.
Եվ եթե կես ազգ ցանկանում է պետական ​​կրթական, լավ, նրանք կարող են ունենալ այն,
բայց եթե մյուս կեսը ցանկանում է, ես չգիտեմ, 30 տարբեր մանկավարժական մեթոդները, ուստի անհրաժեշտ է այն.
Նոր ուսումնական պարադիգմը է սցենարներ, որտեղ յուրաքանչյուր անհատ
կարող հայտնաբերել եւ փորձարկել այն բաների, նա / նա սիրում, եւ ապա աշխատել նրանց վրա.
Հետեւաբար, իմ առաջարկը «unschool» դպրոցի, այլ կերպ ասած.
հանել այն ամենը, ինչ որ գիտուն. Սա նշանակում է, որ
մենք պետք է հեռացնել դպրոցի ամեն ինչ, որ խոչընդոտում ուսանող ուսուցման
Սա պետք չէ, որ կարելի է անել միայն դպրոցներում,
դա կարող է տեղի ունենալ նաեւ ակումբներում, թաղային ունեցողներին, հարեւանության կազմակերպությունները, զբոսայգիներ
Այլ կերպ ասած, գումարը վայրերում, որտեղ մենք կարող ենք դրել այս into միջնորդությունը անվերջ.
- Խնդրում ենք. Նրանք դեռահասները. Տվեք վարկ որտեղ շնորհիվ.
Երբ ես տասնութ, ես նաեւ ուզում են փոխել աշխարհը, բայց դա չի կարող լինել.
- Ոչ, ոչ, ոչ. Ես չեմ կարծում, որ դա այդպես չէ.
Կարծում եմ, որ Մանկական «քննադատությունը ճիշտ
Նրանք crtiticising կրթական համակարգը, եկեք այն անձամբ, խնդրում
- Ես պետք է որոշում կայացնում:
Արդյոք մենք թող կարդալ ելույթ, թե ոչ?
- Տեսեք, Կարեն, ես կարծում եմ, որ եթե դուք թող ձեզ կորցնել բոլոր հեղինակությունը.
Նրանք չեն կարող անել այն, ինչ ուզում են, որ նրանք չեն կարող. - Ժամանակի երեխա մոռանալ.
Ես խոսում եմ նրանց հետագայում եւ բացատրել, թե ինչու նրանք չեն կարող կարդալ այն.
- Ոչ, դա այդպես չէ: Բանն այն է, որ մենք ոչ թե թող կարդում տեքստը, թե ոչ.
Ես հավատում եմ, որ մենք պետք է հաշվի առնել, եթե այն, ինչ ասում են, որ կարեւոր է, թե ոչ:
Ինչ են ասում, լուրջ է, դա ոչ միայն ոչինչ.
- Ես լիովին համաձայն եմ ձեզ հետ.
Որովհետեւ մենք բոլորս կարդալ այս հանձնարարությունը, եւ թե ինչ են նրանք խնդրում են այստեղ
մի փոփոխություն կրթության, մի էվոլյուցիան.
Ես կարծում եմ, որ եթե մենք փոխենք մեր առօրյա վերաբերմունքը
երեխաները պետք է մեզ ավելի լուրջ.
Եվ ես կարծում եմ, սա հնարավորություն.
Որ իջել են մեր ԼԱՊՄ.
Եթե ​​մենք չենք կարող տեսնել այն, գուցե դա այն պատճառով, որ մենք թերագնահատելով նրանց մի քիչ.
Հարցը կլինի:
Արդյոք մենք կամենում օգտվել այդ հնարավորությունից.
Արդյոք մենք իսկապես պատրաստ են դիմակայել նման փոփոխություն.
«Կամաց - կամաց նրանք թափել կեղծ տարազ էին ձեռք բերել մանկավարժական քոլեջում, ձեռնադր.
նրանք softened իրենց ձայնը ու սեվեռուն հայացք, եւ նրանք նստեցին երեխաների հետ խոսել նրանց, եւ լսել նրանց »:
Մեծ ուսուցիչը չի տալու վարպետության դաս այլեւս.
Ուսուցիչը պարզապես ուղեկցող ուսումնական գործընթացը
մի խումբ մարդիկ, ովքեր գիտեն, ոչ ավելի կամ պակաս է անում.
The eacher պետք է հասկանա, որ ինքը պարզապես մի ուղեցույց, որ նա ցանքս սերմեր, նա առաջատար
նա առաջարկում է հնարավորությունները եւ պատրվակներով եւ երեխան ուսումնասիրել, աշխատանքի, պետք է դրդապատճառ ունեն, եւ հետաքրքրված.
Այնպես որ, ինչպես ես տեսնում եմ, որ ժամկետը կրթությունը շփոթեցնող է, որ բխում է ամբարտավան տեսանկյունից.
Օրինակ, կրթության գալիս educere , educere նշանակում է էքստրակտ
Եթե ​​ես մի ուսուցիչ, ես ուզում եմ, որ երեխան բերելու բան, հրավիրել է իր լավագույն,
բայց դա էլ ամբարտավան է, քանի որ մի քիչ բռնություն են "ոչ - ոքի է լավագույնը»,
որ ես պետք է հրավիրել ձեր լավագույն դուրս ձեր միջոցով իմ կրթությունը
Իմ առաջարկը այն է, որ հոգ տանելու փոխարեն կրթության. Եվ կա միայն մեկ ճանապարհ դեպի հոգ տանել, դուք էլ հոգ տանել, կամ դուք ոչ
Կան բազմաթիվ եղանակներ կրթում, բայց ոչ հոգ տանել.
Ունակությունը պարզապես ընդունել հոսքը կյանքի, քանի որ սա կյանքի այլ բան,
փոխարեն փորձում են կրթել ամբողջ ժամանակ.
Լավ սկիզբը կարող է լինել, որպեսզի մինչեւ ակնարկ omnipotence, որ ուսուցիչները ձգտում են ունենալ
Այս համարելով, որ դրանք իրականում կրողներ բան կարեւոր է սովորեցնել իրենց ուսանողներին
Այո, ուսուցիչը պետք է անցնելու խոնարհ փոփոխությունը,
եւ դառնում դիտորդ
որպեսզի կարողանանք զգալ յուրաքանչյուր երեխայի հետ, մինչդեռ խնամում
չի դառնա խոչընդոտ է իր ճանապարհին.
Առանցքային է ոչ միայն այն նյութերի, միջոցների, մեթոդների,
բովանդակությունը, առարկայական ծրագրերի եւ ժամանակացույցի,
բայց ձեւով, որ հարաբերությունների
անձանց եւ Outlook կրթության, իրենց ճանապարհը հասկանալու կյանքի, մանկության եւ ուսման:
Մենք կարող ենք հազարավոր ուսուցիչներ եւ ներդրումներ միլիոններ է նյութերի եւ նոր մեթոդների,
բայց գաղտնիք է: Ի դեպ, ամեն մարդ տեսնում ուրիշներին ինչ են անում եւ ինչ են:
Բացել ձեր սիրտը, որ մենք բոլորս պետք է, եւ խոսել հստակ.
Դա որ երեխաները պետք է, եւ ապա դա պարզապես կապի ...
Ամեն ինչ, որ նրանք ընդունում են ձեզ, որ ճշմարիտ է, որ լսում է.
Ուսուցչի, որ չի փոխել իր դիրքորոշումը, որ չի հավատում, թե ինչ է պատրաստվում անել, որ դժվարանում է ձեռք բերել լավ արդյունքներ
Հիմնական սկզբունքը բոլոր փոփոխությունը կասկածի, թե ինչ ենք մենք հավատում, որ scares մեզ
Ես նկատի ունեմ, ես չեմ կարող փոխել, եթե ես կախել, ինչ ես կարծում եմ,
եւ, հետեւաբար, որոշակի իմաստով, թե խորհրդանշական, ես պետք է մեռնել,
իմ հայացքին կյանքի է մեռնել, որպեսզի բարելավել.
Learning շարունակական հաղթահարում,
եւ մենք հազիվ accompanyor Համագործակցություն մյուսների ուսուցման,
եթե մենք չենք սովորում ենք, եթե մենք չենք ենթարկվում ներքին փոփոխություն,
մեր պատմության ինչ սահմանում է մեզ:
Իսկ logosophical Մանկավարժություն չէ basedon սա է, որը շատ պարզ է,
Դուք կարող եք տալ այն, ինչ դուք չեք ունենա, Ergo, ինչ մենք ուզում ենք սովորեցնել
պետք է ապահովված լինեն սեփական փորձի դրական է սեփական կյանքը.
Նրանք, ովքեր դասավանդում են գալիս ռեպրեսիվ կրթություն.
Հետեւաբար, ուսուցիչները չգիտեն, թե ինչպես պետք է կարգավորել իրենց հույզերը,
Հետեւաբար, նրանք չեն կարող սովորեցնել այդ հույզերի.
Բանալին է, որ այն փաստը, որ յուրաքանչյուր սերունդ պարտավոր է, մի կարեւոր է, ես կարծում եմ,
որը հանգեցնելու օրինակելի կյանքը, տանել որպես անբաժանելի կյանքի որպես հնարավոր է.
Դա կարծես մանկավարժներին, երբ նրանք սովորում, համոզվել են, որ կրթությունը, ուրեմն,
այդպիսով նրանք ավելի քիչ են, կարող է կասկածի տակ կրթություն,
բայց ուրախ չեն, նրանք չունեն հաճույք the չեն վայելում իրենց աշխատանքը.
Դա, իրոք, կարեւոր է սկսել ուշադրություն դարձնել, թե ինչ ես զգում, երբ եմ կրթության.
Am I խաղաղություն, կամ անել ես conflicted.
Փոփոխությունները, որ տեղի են ունենում ուսուցիչների համար, ինչպես ծնողների հետ, այն է, որպեսզի հետ իրենց սեփական իրական դիմակները, իրենց ներուժը,
բացահայտել իրենց իրական դիմակները, դուրս իրենց հավատքի եւ կրթություն են ստացել.
Հետեւաբար, այն պահանջում մանրակրկիտ, շատ մանրակրկիտ, ներքին որոնումներ:
Բայց առաջին հերթին, դա ճամփորդությունը ինքնորոշման գիտելիքները.
Լինել ուսուցիչ ուսուցիչ պետք է լինի մշտական ​​գործընթացում ինքնորոշման զարգացման
Շատ խորը աշխատանք
վերաբերյալ ճշգրտություն, գիտակցությունը, ներդաշնակություն,
եւ ուրախություն, պետք է իրականացնել համարձակվում է անվանել ուսուցիչ
Որովհետեւ, եթե ուսուցիչը վախենում վաղը, եթե ուսուցիչը պահում կասկածող իր ունակությունները,
նա չի կարող առաջնորդել երեխային.
Եթե ​​ուսուցում բերում դուք ուրախությունը, դուք չեք կրթություն.
Ուսուցիչը պետք է սիրի ինչ նա ապրում է անցյալում
որպեսզի կարողանան դիմել եւ վերափոխել այն:
Երբ դուք ունեք ստեղծել իրական հետ կապված երեխաների համար թողնել classrom զգացում թարմացվեց,
եւ ոչ թե դուրս է զգում հոգնած, դուք անել heaps էներգիայի.
Կան շատ մարդիկ, որոնք ցանկանում են դառնալ ուսուցիչ, քանի որ նրանք ցանկանում են խաղալ,
քանի որ նրանք ցանկանում են կծկվել,
որ ուզում է լինել ուսուցիչ, քանի որ նրանք ցանկանում են սովորել երեխաների
Ես կարծում եմ, որ լինելով ուսուցիչը մի արտոնություն է, քանի որ
դա նման է մտնում FORGE ամեն օր, եւ դուք թողնում վերափոխվել ...
Դուք պետք է շատ, շատ կույր չի օգտվեք այս հնարավորությունից եւ աճի,
քանի որ սա լինել կապի մեջ կյանքի մեջ, դա նման է լինելու կապի բնույթի իր հեռախոսով շուրջօրյա է.
Ինչպես կարող է ուսուցիչը փոխանցել երջանկություն եւ անձնական իրականացումը, եթե այդ համակարգը ինքը տեսնում է նրան, որպես մի շարք
Ինչ դպրոցը չի երեխաների հետ, այն նաեւ չի հանրապետության մանկավարժներին,
իր պարգեւներով եւ պատիժներ, գնահատականներ, սահմանափակումների, բյուրոկրատիայի:
Երբ մենք ասում ենք, որ երեխաները պետք է զարգացնել ազատության,
ուսուցիչները պետք է նաեւ ազատ լինել.
Ուսուցիչը ունի դերը, որը պետք է recuperated.
Ոչ այն պատճառով, որ պետությունը տալիս է իրեն, բայց քանի որ նա տանում է.
Փաստորեն, սա նշանակում է, որ, օրինակ, այս դպրոցը չունի տնօրենը
Կա մի քոլեջի ուսանող ուղղությունը, մենք ուսուցիչների պետք է համաձայն
Ոչ ոք մեղավոր. Եթե ​​հանդիպումը եղել է շատ ապարդյուն, դա բոլորիս պատասխանատվությունը,
քանի որ չկա շեֆը, կամ ռեժիսոր, ոչ ոք, ով որոշում.
Փաստորեն, մենք հանդիպում ենք ամեն օր, երբ աշխատանքի
եւ մենք ծախսում մեկ ու կես երկու ժամ, փոխանակման եւ քննարկելով օրվա թեմաների
Ես չեմ կարծում, որ այդ փորձը կարող է պահել, եթե դա չեն աջակցվում այս աշխատանքը ստորեւ, right?
Ոչ միայն հանդիպումները Ամեն առավոտ, բայց wealso հանդիպել ամեն օր, ժամը lunchtime
խոսել երեխաների, կազմել ընդհանուր վերանայում օրը եւ յուրաքանչյուր խմբերի,
կամ զբաղվել որեւէ կոնկրետ թեմայի կամ իրավիճակ, որը մշակաբույսերի համար:
Խնդիրն կրթելու այնքան բարդ է,
որ ոչ մեկ անձ կարող է դա անել միայնակ, սա թիմային աշխատանք.
A իսկապես ժողովրդավարական ձեւ Կրթության հավատում, որ երեխաները պետք է որոշի իրենց ուսուցման,
եւ ծնողների ազատության ընտրել եւ մասնակցել իրենց երեխաների կրթության
եւ ուսուցչի ընտրությամբ, ինչպես նաեւ, թե ինչ ճանապարհով են նրանք ցանկանում են, որ ամեն դասարանում, յուրաքանչյուր դպրոց.
Միայն դրանից հետո մենք կարող ենք վստահ լինել, որ կրթությունը արձագանքում է անմիջապես,
կարիքներին յուրաքանչյուր անձի, ընտանիքի եւ համայնքի:
Այնպես չկա կախարդական բաղադրատոմսը, ոչ ոք մեթոդը բոլորի համար,
բայց շատ առաջարկներից, քանի որ կան ազատ եւ անկախ փորձը:
Շատ մարդիկ, ընկերներ, ինձ, որպես դասախոս, որը լավագույն դպրոց.
Որն է լավագույն մոդելը
Իսկ ես պարզապես պատասխանել «Նայեք, ուր կա սեր, կա հարգանք,
եւ որտեղ կա առումով մենք կարող ենք ստեղծել, քանի որ կա երկխոսություն »:
Այնպես որ, մի հաստատություն, որտեղ կարելի է իսկապես սիրել ուրիշներին,
Եւ սիրով միջոցներ ընդունելու իր տարաձայնությունները `որտեղ կա սեր, կա հարգանք.
Շատերը այդ մանկավարժական առաջարկություններ էին iniciated այնտեղ, իսկ այնտեղից էլ կառուցվում
շատ հաջորդական discursivity.
Բայց, իմ կարծիքով, նրանք կատարել սխալը, որը շատ շատ տարածված մենք մարդկանց,
նրանք հավատում էին, նրանք ուզում են գտնել ճշմարտությունը.
Կարեւորն այն է, ոչ թե հորինել այլ մանկավարժության եւ միմյանց, եւ այլ,
բայց համապատասխան մանկավարժության մշակութային պահին այդ խմբի երեխաներին,
այդ խմբի ուսուցիչների. Այսպիսով, մենք գնում ենք վայելել մանկավարժության.
Նա պետք է հետեւել իր instincts,
եւ ոչ թե մնում է այն, ինչ նա անում է, պարզապես որպեսզի կոտրել իներցիա.
Թող մոռանա, նա սովորել է, ամեն ինչ, որ երբեւէ ասել է նրան, եւ թող
անել կապնվել իր սրտում. Այնպես որ ամեն անգամ նա տեսնում է մի երեխա,
նա պետք է հիշել, որ երեխան ինքը, եւ որ այն, ինչ նա սիրում է եղել խաղալ
եւ այն, ինչ նա ցանկանում է, որ որեւէ մեկը ժպիտը, եւ այն, ինչ նա ուզում է, որ մեկի ուրախացնել նրան,
եւ իսկապես հետ այդ մարդը, սիրտը սրտում.
Ես ազնվորեն հավատում եմ, որ կրթությունը մի հարց է,
դուրս բոլոր pedagogies ... այն իրականացնում է անձի.
- Micaela, ես ստիպված էի հեռանալ աշխատանքը եւ գալ ամբողջ ճանապարհը այստեղ նման հիմար բան.
- Դա հիմարություն է ինձ.
- Ես չգիտեմ, թե ինչու են կոչվում ինձ
- Ես չգիտեմ մայրը, որոշ տղաները ուզում կարդալ ինչ - որ բան, եւ իրենք չէին թողնում դրանք:
- Դուք անցել է ամեն ինչ, չէ?
- Այո մայրը. - Տուգանք.
- Դուք պետք է ավարտել. Ինչպես եք կարծում, դուք պատրաստվում մտնել բուհ.
- Իսկ ով ասաց, որ ես ձեզ ուզում գնալ համալսարան.
- Դե, Juan, որ այն!
Ձեր ապագան համոզված ....
Այնպես որ, այժմ Դուք կարող եք գնալ արձակուրդ, վայելեք լողափ ...
«Իդեալներին չեն պատկանում կրթության, քանի որ նրանք խոչընդոտում գիտակցությամբ նվեր.
Չկա մի կասկած, որ մենք կարող ենք ոչ միայն ուշադրություն դարձնել, որ: Ներկայումս
երբ մենք խուսափում ենք դեպի ապագա »:
Family է ամեն ինչ, դա որտեղ մենք եկել, դա սկիզբն է ամեն ինչ,
դա, որտեղ մենք զգում welcome. Ընտանեկան իսկապես կարեւոր է:
Համակարգային Մանկավարժություն ասում է, որ ծնողները կարող են protagonists են կրթության,
այնպես որ մի դպրոց, որը ունի շատ քիչ կապ ընտանիքների մի դպրոց է, որը ձգտում է փակել իրեն,
եւ հետեւաբար արտադրում հարաբերությունները եւ ուսուցման մեխանիզմներ
որոնք պարտավոր է հեռացնել իրականության յուրաքանչյուր ուսանող.
Առանց ներգրավման ծնողների եւ ընտանիքների, ընդհանուր առմամբ, չի կարող լինել ոչ մի իրական ծրագիր.
Ընտանիքը չի կրում վատ արդյունքների դպրոցում, ինչպես նաեւ դպրոցի արդարացիորեն է ասում,
Ընտանիքը պատասխանատու է ամեն ինչ կյանքում անձի այն բարձրացման.
Դա որոշիչ ձեւավորմանը մարդու
քանի որ կարելի է մշակել բոլոր անհրաժեշտ աշխատանքները sensitization, հարգանք արժեւորման նկատմամբ ուրիշներ,
բայց եթե այդ երեխան գնում է տուն եւ հայրը հազիվ տեսնում նրան, disavows նրան, եւ երբ նա չի ճանաչում նրան
դա պատմել նրան դուրս է, բղավում է, պատվիրել նրան,
ինչ է, որ երեխան պահպանում.
Նախկինում երեխաների սովորել տանը, աշխատելով իրենց ծնողների հետ,
իրենց ամենօրյա աշխատանք:
Նրանք սովորեցին ամեն ինչ կիսելու իրենց ծնողների հետ, եւ համայնքի հետ:
Դպրոցները պետք է գործընկեր այդ գործընթացը:
Բայց շատ ընտանիքներ կորցրել են այդ ինքնավստահությունը,
վստահությունը, որ իրենց սեփական instincts կարող է ցույց տալ, թե ինչպես բարձրացնել ու դաստիարակել երեխային:
ինչպես մենք միշտ արել հազարավոր տարիներ:
Թվում է, թե ծնողները համոզված են, որ բարձրացնելու երեխա է proffesional գործունեություն,
Ես նկատի ունեմ, որ պետք է ի վիճակի է բարձրացնել իմ սեփական երեխային: Ես պետք է ուսումնասիրել, պետք է գործադրել ինձ,
եւ որ ես երեւի չեմ անի լավ աշխատանք այն դեպքում, անկախ նրանից, թե որքան դժվար է, ես փորձել,
լավագույն է հանձնել երեխային ավելի պրոֆեսիոնալ,
մի մանկավարժ, մանկաբույժ, հոգեբան, բայց դա այդպես չէ.
Միայն նրանք են, որ կարող են ձեռնարկել պատշաճ հոգ իրենց երեխաների են ծնողներին:
Ես նկատի ունեմ երեխաներին ... դա մեծ հնարավորություն, դա պարգեւ է, անկեղծ ասած, դա նվեր.
Եվ դա այնքան տխուր է տեսնել, որ զարգացած աշխարհում, ինչ մենք անում ենք այն առանձնացնել նրանց մեզ.
Մենք նրանց դպրոց շուտ. Կան մայրեր եւ հայրեր, ովքեր տեսնում են իրենց երեխային ընդամենը մեկ ժամ օրական.
Բայց ինչպես երկրի վրա, կարող է սա լինի. Ես նկատի ունեմ, ինչպես կարող ենք ակնկալել արտադրել բան գեղեցիկ այս կերպ.
Երեխաները պետք է իրենց ծնողների հետ,
երեխան սահմանում ամուր հարաբերություններ անձի, որը սովորաբար իր մայրը,
եւ նա տառապում վատ է, երբ նա առանձնացրեց այդ անձի.
Կրտսեր նա է, որ վատ է զգում, եւ նույնիսկ ավելի վատ են, կախված երկարությամբ ժամանակ նա անջատված այդ անձի.
Նա գիտակցում է, որ մենք թողել նրան մեկուսի հեռու մինչդեռ մենք անում հետաքրքիր բաներ,
կամ մենք աշխատում, եւ նրանք փակել են, որ կանխել նրանց խանգարում.
Ահա թե ինչպես են նրանք զգում շատ ժամանակ, եւ նրանք չեն հասկանում, թե ինչու նրանք պետք է սովորեն այդ ամենը.
Նույնիսկ առաջին փոխարժեքը մանկապարտեզներ են արել ոչ մի լավ բան.
Մի բան է առանձնացնել մի երեխա իր մոր, որպեսզի շուտով ...
... Ինչ, ով, ինչ ուսումնասիրում են այս Կա մի բան է աջակցել այս.
Մենք պետք է մեր ընտանիքներում, դպրոցները չեն պատկանում են,
մենք պետք է խաղում մեր ընկերների հետ,
մեր ավազակախմբերի ընկերների, ուսուցման բոլոր աշխարհում.
սոցիալական ճնշումները, երկար աշխատանքային ժամերը, վախը, որ բացառվում է,
պարտադրել մեզ ամենօրյա որոշումները, առանց դադարեցնելու հարցնել, եթե նրանք տրամաբանական կամ coherent մեզ,
առանց արտացոլում է, թե ինչպես ենք մենք զգում:
Ես կարծում եմ, որ երեխաները են reflexion հասարակության մենք ապրում ենք, եւ, որ եթե նրանք լավ հոգ է,
այն ցույց է տալիս, Բայց մեր հասարակությունը չի հոգ տանել դրա երեխաների, քանի որ այն չի հոգ ինքնին.
Նրանք մեր հայելի.
Երբ երեխան վերադառնում տուն դպրոց, ծնողների հարցը: Ինչ եք անում?
Ինչպիսին էր ամեն ինչ. Ինչ եք սովորել:
Սակայն հարց է, որ մենք երբեք դա: Ինչպես եք զգում դպրոցում այսօր
Առավել հեղափոխական գաղափարը, որ գոյություն ունի, որը փորձում է մարդկանց երջանիկ.
Երբ մեկը երջանիկ, նրանք ցանկանում են կիսվել այս ուրիշների հետ,
նրանք ցանկանում են կիսել սիրո ուրիշների հետ, եւ նրանք ցանկանում են օգնել եւ համագործակցել մյուսների հետ
Բայց դա պետք է զգալ, լավ են.
Եթե ​​ես պահել ասում որդիս լինի երջանիկ, երջանիկ լինելու համար, բայց ես ինքս զգում եմ, զայրացած
քանի որ իմ ծնողները չեն սովորեցնում ինձ այս,
իմ որդին երբեք իսկապես իմանալ, թե ինչ է երջանկությունը
որովհետեւ ես չեմ կարող exemplifying այն.
Երբ մեկը զգում է նաեւ իրեն.
Անձը, գոհ, ով է նա, երբ նա կարող է նայել իր հայրն ու մայրը,
եւ ասում, «Այո, սա իմ հայրն է եւ սա է իմ մայրը, եւ չնայած ամեն ինչ, որ տեղի է ունեցել եմ խաղաղություն իմ անցյալի.
Ես դեմ չեմ որեւէ այլ բան, որ պետք չէ պաշտպանել, ոչ էլ ցույց բան anyboby,
Ես չեմ ուզում կառուցել ցանկացած կեղծ ինքնության,
Ես ուսուցիչ եմ հոգեբան, ես ինչ. Ոչ, ես ուղղակի եմ ».
Նրանք պետք է փորձեն հիշել, որ երեխան էլ անգամ էին,
եւ հիշեք, որ այն, ինչ առավել կարեւոր է նրանց տեսնել անվերապահ սերը իրենց ծնողների աչքերով,
ընդամենը ընդունում,
եւ որ նրանք պահպանել են իրենց երեխաներին հետաքրքրասիրությունը եւ ընկալմամբ,
ոչ միայն բացահայտելով երեխան իրեն, այլեւ
աշխարհն է երեխայի աչքերը եւ ձեռքը.
Ես կարծում եմ, որ այդ է, թե ինչպես ենք վավերական մայրության եւ հայրության.
Այնպես որ, ես ուզում եմ նրանց, իրոք, նայում են իրենց երեխաների հանդեպ, եւ եթե նրանք չունեն, այլ երեխաների,
հետեւել երեխաներին սրտում մի որոշ ժամանակ,
եւ դա բավական ... որոշել ...
Վճարել նրան մեծ ուշադրություն, որքան հնարավոր է, խաղալու եւ շփոթ նրա հետ,
տեսակարար կշիռը, այնքան, որքան կարող եք նրա հետ, թող մասնակցեն ձեր խնդիրների,
թող ծանոթանալ կենցաղային, բայց նրա տեմպերով, եւ որպես խաղ.
Անկախ նրանից, թե ինչքան լավ մեթոդներ մենք, ըստ էության, որ երեխան պետք է սերը,
մոտիկություն, զգացումը հոգ է տանում եւ պաշտպանվում, կրտսեր նա, այնքան ավելի պաշտպանված.
Այսպիսով ինքը կարող է պաշտպանել եւ հոգ տանել մյուսների հետագայում.
Ես նկատի ունեմ, առաջին հերթին նա պետք է կցվում, որպեսզի դառնալ կտրված.
Կարծում եմ, որ մայրերի եւ հայրերի,
պատրաստվում վերադառնալ, լինելով մանկավարժներ, որ մենք ինչ - որ պահի,
Ավելի շուտ, քան դատարկում ձեր երեխային մի վայր, որտեղ, կարծես, նա կլինի կրթված,
Մենք ասում ենք, «Եկեք տեսնենք: Ոչ, սպասեք: Ես չեմ ընդունում այդ».
Բացի այդ, ես կարծում եմ, որ այն պետք է ի հայտ է այնտեղ, այն չի գալիս իշխանության,
սա մի բան է, որ անհատական ​​մակարդակով, դուք պարզապես պետք է աշխատել, որպեսզի իրականացնել այն.
Մեր սոցիալական, մշակութային եւ անհատական ​​պատմության բերել մեզ այս պահին:
Մենք ընդունում եւ ստեղծել բազմաթիվ նպատակներ ու ակնկալիքները, որոնք, հավանաբար, մեր սեփական,
բայց աշխարհին, որ մեզ շրջապատում:
լավագույն դպրոց, լավագույն համալսարանը, վերնագրերը, հեղինակությունը, փողը:
Մենք մոռացել ենք այն, ինչ իսկապես փնտրում:
Ինչ են փնտրում. Արդյոք նրանք ցանկանում իրենց երեխան է անցկացնել որոշակի աստիճան. Ինչ է.
Ինչու ես փնտրում գիտելիքների. Ինչ ես փնտրում? Ինչպիսի գիտելիքներ եմ փնտրում.
Գիտելիքի, որ մղել երեխայի հաջողության. Ինչ տեսակետ.
«Իմ որդին պետք է լինի այդպես եմ ուզում», կամ «պետք է իրականացնել այն, ինչ ես չեմ կարող իրականացնել»:
Այս ամենը շատ եսասեր.
Ես ուսուցանել նրանց, որպեսզի նրանք կարող են հարմարվել հասարակությանը նրանք ստիպված են ապրել, որը պատրաստվում է լինել կոշտ.
Կամ ես ուսուցանել նրանց, որպեսզի նրանք կարող են հայտնաբերել, թե ինչ են ուզում, ինչ նրանք չեն սիրում,
եւ որ իրենց օրեցօր, նրանք պետք է աշխատեն անունից հասարակության
Քանի որ երեխան ունի նման թարմացման հայեցակարգը աշխարհում, նա բնականաբար կասկածի իմը,
քանի որ ամեն ինչ նոր է նրան. Նրա համար ոչինչ է.
Վստահեք ձեր երեխաներին, նրանք գիտեն, շատ ավելին է, քան կարծում եք,
քանի որ երբեմն նրանց, ովքեր սահմանափակում են մեր երեխաներին առավել
մենք, ծնողները, եւ այդ ժամանակ մենք տառապում հետեւանքները.
Ինչ ես փորձում եմ ասել, որ դա այնքան հաճելի է կարողանա հոգալ ձեր երեխայի համար,
քանի որ բոլոր անսպասելի, եւ խորհրդավոր, եւ բոլոր անհանգստություններից, նա բերում է մեզ,
այն սիրուն, քանի որ դա մեծ հնարավորություն է մեզ աճել:
Եկեք բաց մեր սպասումները, եւ դրեց մի կողմ, ինչ աշխարհը ակնկալում երեխաների,
ինչ մշակույթ ակնկալում յուրաքանչյուր մեզանից:
Հարգանքը երեխաները,
նրանց հնարավորություն է զարգացնելու իրենց ձեւով,
թե ինչպես մենք չափահաս ենք, կամ կարծում են, որ դա պետք է արվի,
բայց նրանք կարող են դա անել.
իդեալներին եւ խնդիրները, մենք ստեղծել ենք թույլ չտալ մեզ տեսնել երեխաների, քանի որ նրանք իսկապես,
եւ ինչ է այն, որ պետք է ... թե վաղը, կամ մի քանի տարի անց, սակայն այսօր:
Կա միայն մեկ բան, որ իսկապես կարեւոր է:
Այն սերը, որ մենք կարող ենք տալ երեխաներին.
Եթե ​​մենք ուզում ենք տարբեր հասարակություն,
միակ բանը, որ մենք, իրոք, պետք է անել,
է սիրում երեխաներին, եւ ուսուցանել նրանց սիրել ուրիշներին:
Գիտելիքի կհայտնվի բոլոր ինքնին, աշխարհիկ պատասխան դիմել իրենց սեփական,
բայց երեխան չի սիրում, հազիվ թե սովորելու, թե ինչպես սիրել.
- Սա մի բան է գրված են մեր դասընկերների, պետք է կարդալ, որ տարեվերջին, սակայն դրանք չեն թույլատրվում է.
Եվ ես կարծում եմ, որ սա շատ կարեւոր է, այնպես որ, ես ուզում եմ կարդալ այն.
«Այսօր կրթության արգելվում է:
Շատ քիչ, թե ինչ է տեղի ունենում մեր դպրոցի իսկապես կարեւոր է.
եւ այն, ինչ իսկապես կարեւոր չէ, գրի վայրում.
Ինչպես կարող ենք դիմակայել կյանքը.
Ինչպես ենք մենք գործ դժվարություններին.
Մենք չգիտենք. Մենք չեն սովորեցրել է, որ "
«Նրանք միշտ խոսում կրթություն, առաջընթացի, ժողովրդավարության, ազատության, ավելի լավ աշխարհում ...
բայց ոչ մեկը դա է տեղի ունենում լսարանում.
Նրանք ուսուցանում են մեզ մնալ առանձին միմյանց, եւ մրցակցել անարժեք նպատակների
Ոչ ծնողները, ոչ էլ ուսուցիչներին երբեւէ լսել է մեզ համար.
Նրանք երբեք չեն հարցնում, մեր տեսակետները.
Նրանք ոչ մի նշույլ, ինչ մենք զգում ենք, թե ինչ ենք մենք մտածում, թե ինչ ենք ուզում անել.
Չէր լինի, եթե մենք ընտրել դպրոց գնալ ամեն օր.
Մեր սեփական ընտրությամբ, այլ մեր ծնողները.
Որ դպրոցը պետք է մի գեղեցիկ վայր է, պետք է վայելում, ինչպես խաղալ, զգալ ազատ է,
որը պետք է ընտրել, թե ինչ պետք է սովորեն, եւ ինչպես է սովորել այն ».
Կա հյուրընկալող փորձերի, որոնք համարձակվել են վերափոխել դպրոցական կառույցներում:
Ուսուցիչներ ովքեր համարձակվել են մտածել կրթական եւ տարբեր տեսանկյունից,
Նրանցից շատերը դարձել են ձեւական մեթոդները,
մյուսները շրջանակներում գործում են communityand հանրային տարածքների,
ոմանք ընտրել են շարունակել հետ փորձի մասնավոր
եւ շատ ուրիշներ դա անում են հանրակրթական դպրոցների դասարանների:
Այս օրինակները ապրում ապացուցում է, որ ավանդական դպրոցական համակարգերը
կարող reinterpreted եւ փոփոխվել:
կան փորձեր բոլոր դասերի եւ սոցիալական խմբերի
որտեղ կան մանկավարժներ մտադիր է փոխել:
Ակտիվ Կրթություն, Popular, ազատական, կոոպերատիվ, Ազատ, էկոլոգիական, ժողովրդավարական, ամբողջական
Էթնիկ, Կրթություն առանց դպրոցի Home դպրության ....
Մի մեծ կամ փոքր չափով, այս բոլոր փորձարկումները նայենք ուսուցման որպես continuum,
որպես կենդանի փոխանակման միջեւ անձի, նրա հասակակիցների, իր շրջակա միջավայրին, իր համայնքի
կենդանի կրթություն ...
«Սովորեցրեք մեզ, որ բաներ կարող են տարբեր լինել:
Ահա օրինակ, դուք պետք է մեզ.
Ձեր ակնկալիքները ձեր սեփական, այլ ոչ թե մերը.
Եվ եթե դուք փոխել նրանց, մենք կշարունակենք թուլություն ».
Այս ֆիլմը սահմանում է միայն որոշ գաղափարների, որ մենք ձեռքն:
եղանք մի շատ փորձեր ունենում, եւ մենք ոչ միայն ստացել է իմանալ մի քանիսը խորը:
միակն է եւ միակ մեթոդը գոյություն չունի, լավագույն օրինակը գոյություն չունի,
բայց ճիշտ բազմազանություն կա, երբ մենք հարգանք ու փորձը, որ բազմազանությունը իր բոլոր հարթություններում:
Բոլոր այդ փորձությունները արժեքավոր, քանի որ նրանք արդյունք, ինչ ոմանք նվիրված են իրենց կյանքը սովորելու:
կան տարաձայնություններ, եւ համընկնումների, բայց չկասկածել, որ նրանք բոլորն էլ նպաստում բարելավմանը կրթության
Մենք պետք է իրենց գաղափարներն ու գործելակերպը տեսնել լույսի,
մենք պետք է իմանանք, իրենց ներդրումը, նրանց պատմությունները, նրանց ուժեղ եւ նրանց սահմանափակումներ
To կիսվել ռեսուրսները, փոխանակման կետերի տեսակետները եւ կառուցել նոր կրթական պարադիգմը միասին.
«Քանի որ այս ամենը, մենք ասում ենք, ENOUGH.
Stop որոշել է մեզ համար,
դադարեցնել Rating մեզ, դադարեցնել պարտադրելու են մեզ.
Ոչ Գիտություն, ոչ քննությունները, ոչ աստիճանով կարող եք սահմանել մեզ ».
- Ահա թե ինչու ենք մենք այստեղ, քննարկելու եւ կիսել մեր գաղափարները.
- Ից սովորում է, որ ամեն ինչ կարող է փոխվել:
«Մենք պատրաստվում ենք որոշել, թե ինչ ենք ուզում է լինի, ինչ է, զգում կամ մտածել.
Այսօր, առավել քան երբեւէ, ռեսուրսներ կան, որ այդ փորձերի կարող բազմանալ եւ դիվերսիֆիկացնել:
Դպրոցներ եւ կրթություն կարող է համախմբվեին անգամ,
մի վայրում կառուցված եւ կառավարվում է ամբողջ համայնքին,
եւ որ պատասխանները կարիքներին ու դրանց շրջակա միջավայրի համար:
«Մենք հավատում ենք, որ կրթությունը արգելվում է:
Ոչ այն պատճառով, որ ընտանիքների, այլ ոչ թե այն պատճառով, որ երեխաները, այլ ոչ թե այն պատճառով, որ ուսուցիչները ».
Մենք բոլորս չանի մասին.
Ամեն անգամ, երբ դուք ընտրել ենք այլ ճանապարհ փոխարեն ընտրելով լսել.
Ամեն անգամ, երբ մենք ընտրում վերջնական նպատակին, թե ճանապարհին.
Ամեն անգամ, երբ մենք դուրս ամեն ինչ նույնն է, թե փորձել նոր բան.
Այս ֆիլմը մի հրավերը հանդիպելու կրթության դուրս դպրոցական պատերին: Մենք գիտենք, որ լավ է,
հրավեր է մտածել այլ ձեւերի ուսուցում,
խոսել եւ քննարկել մեր գիտական ​​եւ կրթական գործունեության
- Անկախ նրանից, թե դու մի ուսուցիչ.
- Անկախ նրանից, թե դու ուսանող.
- Անկախ նրանից, թե դու մի ծնող, ով եք դուք, կօգնի մեզ:
- Կրթություն, պետք է առաջ շարժվել:
- Դա պետք է աճի:
- Դա պետք է փոխել.
հանդիպել մյուսների ծանոթանալ եւ հետաքննություն են իրենց փորձը,
փոխանակման գաղափարներ եւ դրանք գալիս ճշմարիտ է.
Սա մեր առաջարկն ու այն սկսվում է այսօր:
ՄԻԱՑԵՔ REEVO Red դե Educación Viva
Բախվում, փոխանակման, ԱԿՑԻԱ
Անգլերեն ենթավերնագիր ի վարկերը: educacionprohibida.com / creditos # ենթակետի en